ادیان و مذاهب در آفریقای جنوبی (بخش دوم)

  • کد خبر: 1678
  • منبع خبر: آفران

خلاصه ورود مسیحیت به تاریخ 1488 میلادی به هنگام ورود دریانوردان پرتغالی به رهبری بارتولو دیوز بر می گردد.


تاریخ کلیسای کاتولیک در جنوب آفریقا

ورود مسیحیت به تاریخ 1488 میلادی به هنگام ورود دریانوردان پرتغالی به رهبری بارتولو دیوز[13] بر می گردد. در همان موقع آنها در کنار رودخانه بوشمن در سواحل کیپ شرقی یک سنگ اهکی بزرگی درست کرده و صلیبی را در بالای ان قرار دادند و از همه دعوت به مسیحیت کردند و گفته می شود که در سال 1501 میلادی در منطقه موصلبی[14] کلیسای کوچکی را نیز دائر نمودند. هر چند که امروزه هیچگونه مدرک مثبته ای بر این ادعا وجود ندارد.

در بین سالهای 1652 و 1796 میلادی در زمان حکومت کمپانی هلندی هند شرقی، مذهب کاتولیک در آفریقای جنوبی ممنوع اعلام شد. وتنها در برخی موارد مبلغان وکشیشانی توسط کشتیهای پرتغالی وفرانسوی به این خطه وارد می شدند. همین موقعیت در زمان حکومت انگلیسیها نیز در بین سالهای 1795 و1802 در آفریقای جنوبی اتفاق افتاد. ولی در سال 1804 حکومت باتاویان (هلندی) تحت تاثیر انقلاب فرانسه تحمل مذهبی را توصیه نمود و لذا 3 کشیش هلندی وارد کیپ تاون شدند ولی وقتی دو سال بعد دوباره کیپ تاون دست انگلیسیها افتاد هر سه آنها برگشت داده شدند.

در سال 1814 کیپ تاون به مستعمره انگلستان تبدیل شد و لذا جامعه کاتولیک تنها در سال 1820 توانست از سوی انگلیسیها به رسمیت شناخته شود ولذا در سال 1837 کشیش پاتریک ریموند [15] از سوی پاپ به عنوان اولین کشیش در آفریقای جنوبی منصوب شد و در همان سالها اولین کلیسای کاتولیک نیز ساخته شد وبعد از آن کلیسای کاتولیک به رهبری ایشان رشد نمود. یک مانع بزرگ در توسعه این کلیسا وجود داشت وآن عدم توجه کافی به مردم بومی آفریقا بود واولویت را برای رفع حوائج اروپائیها قرار داده بودند ولذا آنها مهمترین استفاده کنندگان از شبکه مدارس، بیمارستانها، ویتیمخانه ها بودند که در جاهای مختلف ساخته شده بودند.

در سال 1847 حوزه خلیفه گری (اسقفی) کیپ شرقی ایجاد شد وآقای ایدان دوروکس یکی از مسیونرهای قوی آن زمان به عنوان کشیش آنجا منصوب شد وهمین کشیش بود که اولین گروه خواهران مسیحی را به آفریقای جنوبی دعوت نمود. در سال 1850 در حوزه اسقفی ناتال که شامل ترانسوال، لسوتو وفری استیت بود کشیش جین فرانکوس الارد کار تبلیغی، مسیونری خود را در بین زولوها بزرگترین قبیله آفریقای جنوبی اغاز کرد ودر سال 1854 اولین ایستگاه تبلیغاتی مسیونری در نزدیکی رودخانه اومکرما ایجاد شد که بعد از 6 سال بسته شد.

در سال 1861 دو کشیش دیگر فعالیتهای تبلیغی خود را در لسوتو شروع کردند که قویترین کلیسای کاتولیک در آنجا بود. در همان زمان کشیش دیگری در شهر بلوم فونتن کار خود را شروع کرده بود. وقتی در ان موقع الماس در کرانه های رودخانه وال پیدا شد، در سال 1875 یک کلیسا برای کارکنان معدنهای الماس ساخته شد وکم کم کلیساهای دیگر همزمان با کشف طلا در جاهای مختلف افتتاح شدند تا جائیکه در سال 1887 یک اسقف بنام اودیلون[16] در شهر ژوهانسبورگ اقامت گزید. تا این موقع فعالیتهای تبلیغی بسیار اندکی در مورد سیاهان بومی آفریقای جنوبی شده بود. البته در این زمان مسیحیان پروتستان که از ابتدای قرن در منطقه بودند از کاتولیکها سبقت گرفته بودند تا اینکه در سال 1880 اقای فرانسیس ابوت[17] روشهای جدید ومتدهای میسیونری تازه ای را با تلفیق کشاورزی، مدرسه وتبلیغ ایجاد نمود که در نهایت باعث ازدیاد مسیحیان وتوسعه کلیسای کاتولیک در ناتال گردید.

در سال 1925 اولین بیشاپ سیاه از آفریقای جنوبی بنام دیوید اولری[18] کار خود را در ژوهانسبورگ شروع کرد ویک سال بعد یک تبعه بومی از آفریقای جنوبی بنام کورنلیوس برنارد[19] به عنوان کشیش عالیرتبه در کیپ تاون شد ولی هنوز کلیسای کاتولیک بر روی محوریت روحانیون خارجی وسفید می چرخید. در سال 1948 یک حوزه علوم دینی (مختص سفیدها) افتتاح شد. در سال 1951 وقتی پاپ Piusx11 سلسله مراتب کلیساهای کاتولیک را در جنوب آفریقا انتخاب نمود از کل 21 کشیش تنها 5 کشیش متولد آفریقای جنوبی بودند.

بنابراین حرکت بومی سازی روحانیت کاتولیک در جنوب آفریقا بسیار کند پیش می رفت. در سال 1947 یک حوزه علوم دینی کاتولیک برای سیاهان بومی ایجاد شد واولین کشیش سیاه بنام امانوئل مابوتوانا[20] در منطقه Leribe شروع بکار کرد ومتعاقب آن در سال 1954 یک کشیش سیاه دیگر بنام بوناونتر دلامینی[21] در منطقه اومیزیمکولو فعالیت تبلیغی و مسیحی خود را شروع کرد.

علیرغم کندی حرکت در قرن بیستم توسط کلیسای کاتولیک ولی در زمانهای قبل وبعد جنگ جهانی دوم رشد سریعی در ان مشاهده می شود تا جائیکه در دهه 90 میلادی در کل جامعه آفریقای جنوبی کاتولیکها را ملاحظه می کنیم ودر آمار گیری سال 1991 بیش از 8 درصد جمعیت کشور را کاتولیکها تشکیل می دادند ودر واقع کلیسای کاتولیک دومین کلیسا از نظر وسعت ودامنه فعالیت در این کشور است. (بعد از DRC) البته این امر در بین سیاهان اگر کلیساهای مستقل آفریقایی راکنار بگذاریم رتبه اول را به خود اختصاص می دهد چون خیلی ها معتقدند این کلیساها مذهب مستقلی نیستند بلکه مجموعه ای از کلیساها هستند که از کاتولیکها وسایر مذاهب مسیحی منشعب شده اند. آمار کاتولیکها در لسوتو بیش از 49 درصد است که بیشتر از آفریقای جنوبی است. این امر در سوازیلند 6درصدرصد، بوتسوانا 4 درصد و نامیبیا 16 درصد است.

 

کلیساهای کاتولیک و آپارتاید

کلیساهای کاتولیک همچون سایر شاخه های مسیحیت در مخالفت با رژیم آپارتاید در کشور فعالیت چندانی نداشته است چرا که خود کلیسا ها در جدا سازی سیاهان از سفیدها نقش موثری داشته اند. تا اینکه وقتی در سال 1953 حکومت آپارتایدی مدارس وسیستم آموزشی کاتولیکها را که برای ماموریتهای مسیونری ومسیحی سازی طراحی کرده بودند ونیز بیمارستانهای آنها را می خواست تحت تسلط خود در آورد ودر این هنگام کاتولیکها اعتراض خود را اظهار نمودند.

مجمع کشیشان جنوب آفریقا در سال 1952 و سپس در سال 1957 رسما رژیم آپارتاید را محکوم نمود وان را روحیه شیطانی نامید. ودر دهه 1970 چند مورد اعمال مخالفت آمیز آنها علیه دولت نشان داده شد هر چند که در داخل خود کلیسا ها اعمال تبعیض آمیز در چندین سطح مورد عمل بود.

در همین دهه بود که با توجه به نظرات شورای واتیکان ونیز تبلیغات وفعالیتهای کشیشان سیاه، اعتراضات کاتولیکها نسبت به آپارتاید شدت گرفت و در سال 1972 در یک اقدامی خواستند حوزه علمیه دینی را از ان حالت جدائی (بین سیاه و سفید) خارج سازند و در سال 1976 این تصمیم در هر دو حوزه علمی انجام شد. گفته می شود که قیام سوتو در سال 1976 در آگاهی بخشی بیشتر برای کاتولیکها و شرکت انها در اعتراضات مسیحی که بیشتر توسط شورای کلیساهای آفریقای جنوبی هدایت می شد موثر بوده است واز سال 1990 اولویت اول در این کلیساها به پایان بخشیدن به اختلافات، آموزش، دموکراسی و توسعه داده می شد[22].

 

شورای کلیساهای مسیحی آفریقای جنوبی:

کانالهای ارتباطی رسمی و غیر رسمی زیادی در سطح ملی وبین المللی بین کلیساهای آفریقای جنوبی وجود دارد که یکی از این کانالها شورای کلیساهای آفریقای جنوبی[23] است.و اگر چه این شورا شامل همه گروههای مسیحی نیست ولی به عنوان یکی از کانالهای ارتباطی در بین آنها است به عنوان مثال اکثر کلیساهای بومی آفریقا، اکثر کلیساهای افریکانس، کلیساهای پنتاکوستال ونیز کلیساهای کاریزماتیک عضو این شورا نیستند و برای خود دارای کانالهای ارتباطی ورهبری خاصی هستند.

مسیحیت امروزه در مناطق روستائی وشهری کشور حضور دارند و علمای دینی فراوانی در آنها مشغول تبلیغ دینی هستند وموسسات آموزشی زیادی هم برای تربیت مبلغین دینی دائر نموده اند که با توجه به وجود مذاهب، شاخه های مختلف مسیحیت، از متدهای گوناگون آموزشی نیز در آنها استفاده می شود. در این هدف آموزشی و تربیتی برخی از سازمان ها و موسسات مسیحی در کنار کلیساها، مشغول بوده وبه کارهای آموزشی می پردازند. اجرای برنامه های مداوم رادیوئی و تلویزیونی در مورد مسیحیت نشانگر اهمیت مذهب در آفریقای جنوبی است. برخی از روزنامه ها هر روز یک پیام دینی را با خود حمل می کنند. ودهها مجله وروزنامه وکتب دینی بالاخص مسیحی در کشور چاپ وتوزیع می گردد.

 

پاورقی

[13] Bartholo nomow Dioz

[14] Mossel Bay

[15] Patrick Raymond Grifith

[16] Odilon Monginux

[17] Abbot Francis

[18] David oleary

[19] Cornelius Bernard

[20] Emanuel Mabathoana

[21] Bonaventure Dlamini

[22] [22] :THE CATHOLIC DIRECTORY p67 – 69

[23] SACC

 

پديدآورنده: رايزني فرهنگي جمهوري اسلامي ايران در پرتوريا