آشنایی با کشور لسوتو (بخش دوم)

  • کد خبر: 1776
  • منبع خبر: سایت گردشگری سفر پارسی

خلاصه لسوتو کشوری کوچک و کوهستانی است. از نظر اقتصادی، قابلیت‌های این کشور بسیار محدود است. تولیدات کشاورزی این کشور به‌دلیل شرایط آب‌وهوایی و کوهستانی، ‌بسیار محدود بوده و همواره نیازمند واردات مواد غذایی است.


ادبیات

تعداد محدودی از ادبیات لسوتو به زبان‌های دیگر نوشته شده‌است. در بین این آثار، شاید مشخص‌ترین آنها، کتاب چاکا(Chaka) باشد. این کتاب به قلم توماس موفولو(Thomas Mofolo) (1876تا1948) نوشته شده‌است و تاکنون دو بار به زبان انگلیسی ترجمه شده. این اثر، یکی از دوازده اثر برتر ادبیات آفریقا در قرن بیستم نام گرفته‌است. کتابخانه ملی لسوتو به افتخار این نویسنده، کتابخانه توماس موفولو نامیده می‌شود.

 

آتویل سایدویل موپیلی پاولوس(Atwell Sidwell Mopeli-Paulus)(1913تا1960)

آتویل یکی از نویسندگان لسوتوست که بیشتر عمر خود را در آفریقای‌جنوبی گذراند. آثار وی به زبان انگلیسی و سیسوتو نوشته شده‌است. مهم‌ترین آثار وی عبارتند از: سفر برای یادگیری(To Travel is To Learn)(1945)؛ ماه‌پسری با پتو(Blanket Boy’s Moon) (1953) و رو به تاریکی(Turn to the Dark) (1956).

 

زاکی دولفین مانگویلا(Zakea Dolphin Mangoaela)(1883-1963)

این نویسنده آفریقایی در کشور لسوتو بزرگ شده و یکی از آثار این نویسنده، گرامر زبان سیسوتوست که در سال 1927 به چاپ رسید.

 

معماری

کوهستانی‌بودن این کشور بر روی ساختمان‌سازی آن تاثیر به‌سزایی گذاشته‌است. در سال‌های اخیر، خانه‌سازی سنتی این کشور تبدیل به خانه‌سازی مدرن شده و بناها و مصالح ساختمانی بهتری در ساخت آنها استفاده شده‌است. شاید بتوان گفت که ‌این کشور از نظر معماری، حرف خاصی برای گفتن ندارد. خانه، در این کشور به سه صورت است:

خانه‌های سنتی یا رونداول(Rondavel) که معمولاً دایره‌ای هستند و برای ساخت آنها از مصالح محلی استفاده می‌شود. قطر این خانه‌ها 5تا6متر است و سقفی چوبی(یا سنگی) آن را می‌پوشاند. تعداد پنجره‌های این ساختمان بسیار محدود است و معمولاً تنها یک در دارد.گروهی از خانه‌ها روستا را تشکیل می‌دهند و اغلب در سمت شمال‌شرقی کوه ساخته می‌شوند.

مسکن‌های اقتصادی جدیدکه خانه‌های آجری یک‌طبقه، سه یا دو اتاق هستند و در فضای حدود 20تا30مترمربعی ساخته می‌شوند. این سبک خانه‌ها در حومه‌های شهرها ساخته می‌شوند.

خانه‌هایی نیز به سبک غربی و ساختمان‌های عمومی وجود دارد که تنها در شهرها دیده می‌شوند و مستحکم‌اند و با استفاده از مصالح مدرن ساخته می‌شوند.

 

موسیقی

موسیقی در زندگی مردم این کشور جایگاه خاصی دارد. از ابزارهای موسیقی سنتی این کشور می‌توان لکولولو(Lekolulo) را نام برد که نوعی فلوت است و پسران چوپان آن را می‌نوازند. ستولوتولو(Setolo-Tolo) نوع دیگری از ابزار موسیقی است که مردان با دهانشان می‌نوازند. تومو(Thomo) نیز ابزاری سیمی است که زنان می‌نوازند. موسیقی کر هم در کلیساها، شهرها و روستاها به گوش می‌رسد و از موسیقی‌های پرطرفدار است.

فامو(Famo)  یک نوع  ساز مخصوص این کشور است که با آکاردئون، درام و باس(Bass) و صدای مرد یا زن همراه است و اکنون به موسیقی محبوب لسوتو  تبدیل شده‌است

 

جشنواره فرهنگی و هنری موریجا(Morija Arts and Culture Festival)

این جشنواره که از سال 1999 آغاز شده، بزرگ‌ترین جشنواره موسیقی در کشور لسوتو است. این مراسم سالانه در روستای موریجا، یکی از مناطق اطراف شهر ماسرو برگزار می‌شود.

 

سینما

از 18تا20مارس2011، برای اولین بار جشنواره فیلم لسوتو در پایتخت این کشور برگزار شد. مردم لسوتو امید دارند که ‌این جشنواره که به فیلم‌هایی درباره حقوق بشر اختصاص دارد، هرساله برگزار شود.

 

تئاتر

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های تئاتر این کشور، پروژه‌ای است که از نوامبر2009 در این کشور آغاز شد. در این پروژه، از تئاتر به‌عنوان راهی برای ارتباط بین جوانان و صحبت درباره‌ ایدز استفاده شد. این تئاترها فضایی آرام را برای جوانان فراهم می‌کنند تا درباره مسائلی که ذهن جوانان را به خود مشغول کرده است، بحث کند. این کشور بیشترین میزان ایدز را دارد و دولت از راه‌های مختلف سعی دارد که مردم را در این زمینه آگاه کند.

 

رقص

رقص سنتی مردم لسوتو تابع جنسیت است. رقص موهیبو(Mohibo) و لیتولوبونیا(Litolobonya) ویژه زنان و رقص نتلیمو(Natlamo) و موهوبیلو(Mohobelo) مخصوص مردان است. در رقص موهیبو، زنان، دامن‌هایی سفید می‌پوشند که از ذرت ساخته شده‌است. در این رقص، آن‌ها روی زمین می‌نشینند و سر و شانه‌هایشان را شبیه یک جوجه حرکت می‌دهند! در لیتولوبونیا هم زنان لباس‌های سفید بر تن می‌کنند، با این تفاوت که ایستاده می‌رقصند.

 

هنرهای تجسمی

هنردر لسوتو، با زندگی روزمره آمیخته است؛ محصولاتی که با علف‌ها بافته می‌شوند؛ مانند: سبدها، کلاه‌ها و زیراندازها در تمام خانه‌های این کشور یافت می‌شوند. کلاه در فرهنگ لسوتو جایگاهی خاص دارد و با استفاده از مواد ساده و به شکل‌های متنوعی بافته می‌شود. مهره‌بافی نیز یکی از صنایع‌دستی است که زنان این کشور انجام می‌دهند. امروزه بیشتر وسایل دستی که در لسوتو به گردشگران فروخته می‌شود، هنر دستی خود لسوتو نیست.

 

آموزش و پژوهش

اصلی‌ترین دانشگاه‌ این کشور، دانشگاه ملی لسوتو(National University of Lesotho) است که در 34کیلومتری پایتخت این کشور قرار دارد و در سال 1945 بنا شده‌است. این دانشگاه، در ابتدا مرکز آموزش مسیحیان کاتولیک بود و در سال 1975 به دانشگاه تبدیل شد.

 

اصول کلی جغرافیای اقتصادی

لسوتو کشوری کوچک و کوهستانی است. از نظر اقتصادی، قابلیت‌های این کشور بسیار محدود است. تولیدات کشاورزی این کشور به‌دلیل شرایط آب‌وهوایی و کوهستانی، ‌بسیار محدود بوده و همواره نیازمند واردات مواد غذایی است. سهم بخش کشاورزی از تولید ناخالص ملّی در سال 2011 معادل 5/8درصد، بخش صنعت 2/34درصد و بخش خدمات 3/57درصد بوده‌است.

این کشور معدن‌هایی غنی از الماس دارد و بر اساس آمار بانک جهانی، در سال 2011، با حدود چهارمیلیارد دلار تولید ناخالص ملی، در رتبه 172 قرار گرفت. بیشترین نیروی کار این کشور در آفریقای‌جنوبی مشغول به‌کارند.

 

واحد پول

واحد پول لسوتو، لوتی(Loti)، با واحد کوچک‌تر لیسنته(Lisente) نام دارد. هر 100لیسنته برابر با یک لوتی است و هر ده لوتی، حدود یک دلار آمریکا ارزش دارد.

 

عضویت در سازمان‌های بین‌المللی

لسوتو از اعضای کشورهای مشترک‌المنافع و اتحادیه آفریقاست و در سال 1996 به عضویت سازمان ملل متحد در آمد. علاوه‌بر این، در سازمان‌هایی نظیر: اونکتاد، یونیسف، فائو، ایبرد، ایکائو، یونسکو، یونیدو، سازمان تجارت جهانی، سازمان وحدت آفریقا، آکپ، جنبش عدم تعهد نیز عضو است.

 

صادرات و واردات

از آنجایی که تنها همسایه این کشور آفریقای‌جنوبی است، بیشترین مراودات اقتصادی این کشور نیز با آفریقای‌جنوبی است.

ذرت، گندم، نخود، ارزن و صیفی‌جات تنها محصولات کشاورزی لسوتو هستند که میزان تولید آنها به‌زحمت مصرف داخلی این کشور را تأمین می‌کند. پوشاک پشمی و موهر و همچنین، مواد غذایی حیوانی، مهم‌ترین تولیدات صادراتی لسوتو هستند. ازسوی‌دیگر، مواد غذایی، مصالح ساختمانی، وسایل نقلیه، ماشین‌آلات صنعتی، تجهیزات پزشکی، دارو، نفت‌خام و فرآورده‌های وابسته عمده‌ترین کالاهای وارداتی لسوتو را تشکیل می‌دهند.

 

صنعت

مهم‌ترین واحدهای صنعتی لسوتو محدود به چند کارخانه تولید مواد غذایی، نساجی و صنایع‌دستی است. لسوتو در سال‌های اخیر، بر روی توسعه صنعت گردشگری سرمایه‌گذاری کرده که با توجه به جلوه‌های طبیعی این کشور، فعالیتی سودآور و توجیه‌پذیر است.

 

منابع طبیعی و معدنی

الماس، یکی از منابع غنی و طبیعی این کشور است. این کشور معدن‌هایی همچون: زغال‌سنگ، آهن و طلا نیز دارد.

 

حمل ‌و ‌نقل

حمل‌ونقل در این کشور به‌علت کوهستانی‌بودن آن، بسیار محدود است و جاده‌های این کشور از سال 1970 توسعه یافتند. در سال 1999، شبکه جاده‌ای این کشور 5،940کیلومتر طول داشت. تنها قطار این کشور خطی است که پایتخت این کشور را به بلومفونتین متصل می‌کند. این شبکه در سال 1905 بازگشایی شده‌است.

این کشور یک فرودگاه بین‌المللی دارد. فرودگاه بین‌المللی موشویشوی (Moshoeshoe International Airport)در پایتخت این کشور قرار دارد.

اسب‌ها در این کشور از اهمیت خاصی برخوردارند؛ چراکه تنها حیواناتی هستند که می‌توانند در کوهستان‌های این کشور به حرکت خود ادامه دهند. استفاده از حیوانات برای حمل‌ونقل بسیار رایج است

 

سیاست و حکومت

این کشور بعد از استقلال خود، در سال 1966، از بریتانیای کبیر به پادشاهی لسوتو تغییر نام داد. قانون اساسی آن بعد از 23 سال حکومت نظامی، در سال 1993 احیاء گردید. نوع حکومت این کشور، مشروطه سلطنتی است. کشور به ده ناحیه تقسیم شده و سیستم حقوقی آن براساس قانون‌های کشورهای انگلستان و ‌هلند است. رئیس کشور پادشاه و رئیس دولت نخست‌وزیر است که ریاست کابینه را برعهده دارد. قانون اساسی 1993، اگرچه حکومت پادشاهی را موروثی شناخت، ولی نقش آن را در حد یک سمبل اتحاد ملی کاهش داد که قدرت اجرایی یا قانون‌گذاری ندارد. سیستم پارلمانی این کشور به‌صورت دومجلسی است.

 

رابطه با ایران

روابط سیاسی ایران با لسوتو قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، نزدیک بود، ولی بعد از آن و ضمن قطع روابط با آفریقای‌جنوبی روابط با لسوتو نیز کاهش یافت. از سال 1994 و شروع مجدد روابط دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران با آفریقای‌‌جنوبی، روابط با لسوتو از سر گرفته شد و سفیر ایران در پرتوریا، سفیر آکرودیته در امور لسوتو نیز هست.

 

مناطق دیدنی و پارکها

 

منطقه اسکی آفری(Afri Ski)

این منطقه، تنها منطقه اسکی در لسوتو است و در ارتفاع 3322متری از سطح دریا و در رشته‌کوه مالوتی(Maloti)، در شمال کشور قرار دارد. در سال‌های 1957، 1967 و 2008 الماس‌هایی در این منطقه کشف شد. این منطقه اسکی از سال 2002 افتتاح شد.

 

سد کاتسی(Katse Dam)

این سد بر روی رودخانه مالیبامات(Malibamat) یعنی در مرکز کشور قرار دارد و دومین سد قوسی(Arch Dam) بزرگ در آفریقاست. سد تیکیزی(Tekeze Dam) در کشور اتیوپی که ساخت آن از سال 1999تا2009 به‌طول انجامیده است، بزرگترین سد قوسی در آفریقاست. سد کاتسی، بخشی از پروژه آب‌ مناطق مرتفع لسوتو(Lesotho Highlands Water Project) است. ارتفاع آن، 185متر و طول آن، 710متر است.

 

پارک ملی سیهلاباتیبی(Sehlabathebe National Park)

پارک ملی سیهلاباتیبی در سال 1969 تأسیس شد و در جنوب شرقی کشور قرار گرفته‌است و در سال 2008 در فهرست میراث جهانی جای گرفت و با ارتفاع 2،400متر از سطح دریا و مساحت 69کیلومترمربع، تنوع زیستی بسیاری دارد و نخستین پارک ملی کشور است. این پارک بخشی از پارک صلح(Peace Park) است که در سال 2001 تأسیس شد و از پارک های ملی لسوتو و پارک یوکالامبا دراکنزبرگ(Ukhahlamba Drakensberg Park) در آفریقای‌جنوبی تشکیل شده‌است. مساحت کلی پارک صلح، برابر با 16،226کیلومترمربع است که 170کیلومتر آن در لسوتو و 2،943کیلومتر آن در آفریقای‌جنوبی است.

 

پارک ملی تسیهلانیانه(Ts’ehlanyane National Park)

این پارک با مساحت 5600هکتار، بزرگترین پارک ملی در کشور و بخشی از پارک صلح است. ارتفاع این پارک بین 1940تا3112متر است و تابستان‌هایی گرم و زمستان‌هایی مرطوب دارد. به‌علت ارتفاع زیاد پارک، تنوع زیستی بسیار جالبی در این پارک ایجاد شده‌است؛ همچنین حیواناتی مختلفی مانند گربه وحشی آفریقایی، شغال سیاه‌وسفید، جوجه‌تیغی، سیاه‌گوش، بابون(Baboon)، موش صحرایی، خرگوش کوهی و... در این پارک وجود دارند. بسیاری از حیوانات و گیاهان این پارک در معرض خطر انقراض هستند.

 

سد موهاله(Mohale Dam)

این سد خاکی، با ارتفاع 145متر و طول 620متر، دومین سد بزرگ در کشور است که در سال 2002 در مرکز کشور و برای پشتیبانی از پروژه سد کاتسی ساخته شد.