جغرافیای اقتصادی آفریقای جنوبی

  • کد خبر: 1938
  • منبع خبر: سایت گردشگری سفر پارسی

خلاصه آفریقای‌جنوبی، بزرگ‌ترین قدرت اقتصادی قاره آفریقا محسوب می‌شود. براساس طبقه‌بندی اتحادیه اروپا، کشوری با درآمد متوسط و منابع فراوان است که قسمت‌های مالی، قضائی، ارتباطی، انرژی و حمل‌و‌نقل آن به خوبی توسعه پیدا کرده‌ است.


اصول کلی

آفریقای‌جنوبی، بزرگ‌ترین قدرت اقتصادی قاره آفریقا محسوب می‌شود. براساس طبقه‌بندی اتحادیه اروپا، کشوری با درآمد متوسط و منابع فراوان است که قسمت‌های مالی، قضائی، ارتباطی، انرژی و حمل‌و‌نقل آن به خوبی توسعه پیدا کرده‌. بورس اوراق بهادار این کشور در میان بیست بورس برتر جهان قرار دارد و زیرساخت مدرن مراکز شهری آن از توزیع محصولات در مراکز شهری اصلی و در سراسر منطقه پشتیبانی می‌کند. بخش صنعتی آن قدرتمند است و به‌علاوه بزرگ‌ترین تولیدکننده پلاتین (طلای سفید)، طلا و کروم در جهان به‌شمار می‌آید. ده‌درصد شاغلین آن در بخش‌کشاورزی، 25درصد در صنعت و 65درصد نیز در بخش خدمات مشغول به کار هستند. همچنین این کشور بزرگ‌ترین تولیدکننده و مصرف‌کننده انرژی در قاره آفریقا و یکی از قطب‌های مشهور جهانگردی در دنیاست.

آفریقای‌جنوبی در سال 2011 با حدود 554میلیارد دلار تولید ناخالص ملی(GDP)، در رتبه بیست‌و‌پنجم جهان قرار گرفت. در همین سال، ایران با 929میلیارد دلار تولید ناخالص ملی، در رتبه هفدهم جهان قرار داشت. طبق آمار بانک جهانی، سهم صنعت از تولید ناخالص ملی در سال 2011 برابر با 6/31درصد، سهم بخش خدمات 9/65درصد و سهم بخش کشاورزی 5/2درصد بود. پنج شهر کیپ‌تاون، پورت‌الیزابت، دوربان، پرتوریا و ژوهانسبورگ مناطق اصلی توسعه و پیشرفت در این کشور هستند. به‌جز این پنج مرکز اقتصادی، رشد و توسعه، در دیگر مناطق به مراتب کمتر است و علیرغم تلاش‌های دولت، همچنان فقر و تنگدستی در این کشور رواج دارد.

بااین‌حال، در سال‌های اخیر مناطق فقیرنشین، رشد سریعی داشته‌اند؛ ازجمله این مناطق می‌توان به خلیج موسل(Mossel) خلیج پلتنبرگ(Plettenberg)، راستنبرگ(Rustenburg)، نلسپرویت، بلومفونتین، ساحل کیپ‌غربی و ساحل شمال کوازولا ناتال اشاره کرد.

یکی از مشکلات اصلی این کشور توزیع نابرابر ثروت در میان نژادهای مختلف و بیکاری در شهرهای کوچک و روستاهاست. طبق برنامۀ دولت، قرار است تا سال 2014، حدود 30درصد از زمین‌های کشاورزی به سیاه‌پوستان منتقل شود. علاوه‌بر این، قانونی برای اعطای اختیارات اقتصادی به سیاه‌پوستان، تعیین شده‌است.

نرخ بیکاری در آفریقای‌جنوبی زیاد است و طبق ارزیابی ضریب جینی(Gini Coefficient) از نظر نابرابری درآمد، در میان ده کشور اول جهان قرار دارد. طی سال‌های 1995تا2003، شغل‌های رسمی و اداری بسیاری کاهش یافت و درمقابل، مشاغل خصوصی و غیررسمی افزایش یافته‌اند. بین سال‌های 1995تا2000، درآمد متوسط خانوارهای این کشور به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یافت. بنابر آمار کشور آفریقای‌جنوبی، به‌خاطر نابرابری‌های نژادی، درآمد متوسط خانوارهای سفید‌پوست در سال 1995 چهار برابر و در سال 2000، شش برابر بیشتر از درآمد خانوارهای سیاه‌پوست بوده‌است.

سیاست‌ مثبتی که تقویت اقتصادی سیاه‌پوستان(Black Economic Empowerment) نامیده می‌شد، باعث افزایش دارایی سیاه‌پوستان و ایجاد طبقه متوسطی از آنان شد. در آغاز سال 2000، رئیس‌جمهور تابو امبکی(Thabo Mbeki) قول داد که با لغو قوانین محدودکننده کار، افزایش خصوصی‌سازی و قطع مخارج غیرضروری دولتی، رشد اقتصادی و سرمایه‌گذاری خارجی را افزایش دهد. سیاست‌های او با مخالفت شدید سازمان‌های کارگری مواجه شد. از سال 2004 به‌بعد، رشد اقتصادی به‌طور قابل توجهی بهبود پیدا کرد و اشتغال و سرمایه‌گذاری افزایش یافت.

مهاجران کشورهای فقیر منطقه، مانند کُنگو، موزامبیک، زیمبابوه، مالاوی و نامیبیا سهم زیادی از بخش غیررسمی کار را تشکیل می‌دهند. به‌دلیل میزان زیاد بیکاری در بین قشر فقیر آفریقای‌جنوبی، ترس از بیگانه در این کشور رایج است و بسیاری از متولدین آفریقای‌جنوبی نسبت به مهاجران احساس خوبی ندارند؛ چرا که احساس می‌کنند این مهاجران، افراد بومی را از شغل محروم کرده‌اند. حقیقت این است که بسیاری از کارفرماها در آفریقای‌جنوبی، مهاجران کشورهای دیگر را به‌دلیل پرداخت حقوقی کمتر از شهروندان آفریقای‌جنوبی، به‌ویژه در بخش‌های ساختمانی، جهانگردی، کشاورزی، صنایع و خدمات داخلی استخدام کرده‌اند.

 

واحد پول

واحد اصلی پول آفریقای‌جنوبی، راند(Rand) با نماد(R) و با کد(ZAR)، است. هر راند به صد سنت تقسیم می‌شود. راند به مجمع پانزده پول رایج ممتاز(CLS) پیوسته است. براساس گزارش «امتیازات پول بلومبرگ»(Bloomberg Currency Scorecard)، بین سال‌های 2002 و 2005، راند در مقابل دلار امریکا بهترین عملکرد پولی را داشته‌است.

راند، تحت تأثیر فعالیت‌های اقتصادی، دچار تغییر ناگهانی شد و در سال 2001 به‌شدت کاهش یافت و افزایش ترس از تورم باعث شد که بانک پس‌انداز(Reserve Bank) نرخ‌های سود را افزایش دهد. از آن‌پس، وضعیت راند دوباره بهبود یافت و در سپتامبر2010، هر دلار امریکا، 09/7 راند دادوستد شد. اگرچه صادرکننده‌ها، تحت فشار زیادی از طرف پول قوی داخلی هستند، بااین‌وجود دخالت‌های دولت، باعث کاهش ارزش راند شد.

ارزش هر راند در مرداد 1396، 2472 ریال و برابر با 13/31دلار و 17/13پوند است.

بانک مرکزی آفریقای‌جنوبی در سال 1920 در پرتوریا تأسیس شد؛ این بانک، مسئول تنظیم و اجرای سیاست پولی، نظارت بر سیستم بانکداری و چاپ پول در آفریقای‌جنوبی است. بانک‌های سرمایه‌گذاری، پس‌انداز و تجاری بسیاری در این کشور وجود دارد و خدمات بانکداری الکترونیک نیز بسیار پیشرفته است. این کشور دارای بازار سرمایه سازمان‌یافته‌ای است؛ از جمله بورس اوراق بهادار جی‌اس‌ای(JSE Securities Excange) که ابتدا بورس اوراق بهادار ژوهانسبورگ(Johannesburg Stock Exchange) نامیده می‌شد و فعالیت‌های خرید سهام در آن انجام می‌گرفت.

 

صادرات و واردات

در سال 2011، ارزش کل صادرات آفریقای‌جنوبی 94میلیارد دلار بود که این میزان صادرات، کشور را در رتبه چهل‌و‌یکم جهان قرار داد. میزان واردات آن نیز برابر با 92میلیارد دلار بود که با این میزان، در رتبه سی‌و‌پنجم قرار گرفت. این درحالی است که صادرات ایران در همین سال، با 132میلیارد دلار، در رتبه سی‌و‌سوم و واردات آن با 76میلیارد دلار در رتبه چهلم جهان قرار گرفت.

صادرات مهم آفریقای‌جنوبی شامل طلا، آهن و فولاد، الماس، پلاتین، انواع کانی‌ها و فلزات، ذغا‌ل‌سنگ، مواد شیمیایی، اتومبیل و دیگر تجهیزات حمل‌و‌نقل و فرآورده‌های غذایی بوده‌است. آفریقای‌جنوبی جزو صادرکنند‌گان محصولات کشاورزی به‌ویژه ذرت، شکر، میوه، سبزیجات و انواع نوشیدنی‌هاست، ولی به‌دلیل خشکسالی، دگرگونی بزرگی در محصولات به‌وجود آمد. واردات این کشور به‌طور عمده، تجهیزات علمی، موادغذایی، انواع ماشین‌آلات، تجهیزات حمل‌ونقل، مواد شیمیایی و نفت‌خام است.

تجارت با دیگر کشورهای آفریقایی از سال 1994 به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت. بیشتر صادرات آفریقای‌جنوبی به کشورهای اتحاد گمرکات آفریقای‌جنوبی(Southern African Customs Union) یعنی بوتسوانا، لسوتو، نامیبیا و سوازیلند می‌باشد. آفریقای‌جنوبی، در سال 1994، پس از بهترشدن روابط عادی با دیگر کشورهای آفریقایی، به انجمن توسعه آفریقای‌جنوبی(Southern African Development Community) پیوست.

مهم‌ترین شرکای تجارت بین‌المللی آفریقای‌جنوبی، علاوه‌بر کشورهای آفریقایی، شامل: آلمان، آمریکا، چین، ژاپن، انگلستان و اسپانیاست و صادرات عمده این کشور نیز، شامل غلات، الماس، طلا، میوه، فلزات و کانی‌ها، شکر و پشم است. ماشین‌آلات و تجهیزات حمل‌و‌نقل بیش از یک‌سوم از ارزش صادرات این کشور را تشکیل می‌دهد. از دیگر کالاهای صادراتی آفریقای‌جنوبی می‌توان به مواد شیمیایی، کالاهای ساختنی و نفت‌خام اشاره کرد.

 

صنعت

پس از کشف معادن در اواخر قرن نوزدهم، اقتصاد آفریقای‌جنوبی به تدریج از اقتصاد کشاورزی به اقتصاد صنعتی تغییر یافت. به‌طوری‌که سهم بخش صنعت از تولید ناخالص ملی در سال 2011، معادل 6/31درصد بود.

در طول جنگ جهانی دوم (1939تا1945)، صنعت به‌عنوان بزرگ‌ترین بخش اقتصادی آفریقای‌جنوبی بر معدن چیره شد. صنایع فلزی شامل ذوب فلزات، تولیدات فلزی، ماشین‌آلات، اتومبیل و دیگر تجهیزات حمل‌و‌نقل، بزرگ‌ترین بخش صنعت است. از دیگر تولیدات صنعتی مهم این کشور می‌توان به موادغذایی، نساجی و پوشاک و مواد شیمیایی اشاره کرد. بیشتر کارخانه‌های آفریقای‌جنوبی در ویت‌واترزراند متمرکز شده‌است. با‌این‌‌حال، دوربان، پورت‌الیزابت و کیپ‌تاون از شهرهای مهم صنعتی آفریقای‌جنوبی هستند.

در سال‌های اخیر، صنایع صادراتی به‌عنوان اهرم اصلی رشد در آفریقای‌جنوبی مطرح شده‌‌است. تا دهه 1990، بیشتر صنایع آفریقای‌جنوبی به‌دلیل تعرفه‌های گمرکی حمایتی به‌طور بین‌المللی توان رقابت نداشتند، اما تنظیم حمایت‌ها پس از سال 1994 به صادرکننده‌ها کمک شایان توجهی کرد.

آفریقای‌جنوبی طی سال‌های 2008 با تولید 13میلیون تُن سیمان، رتبه 26 در دنیا را به خود اختصاص داد. ایران هم در همین سال‌ها با تولید 65میلیون تن سیمان در رتبه پنجم جهان قرار گرفت. همچنین ایران در سال 2010 نیز، با تولید 55میلیون تن سیمان در رتبه هفتم قرار گرفت.

از نظر تولید فولاد، آفریقای‌جنوبی در سال 2011، با تولید 7/6میلیون تُن فولاد، رتبه 23 را به خود اختصاص داد، در همین سال ایران با تولید 13میلیون تُن فولاد در جایگاه هفدهم قرار گرفت.

از نظر تولید سنگ آهن، آفریقای‌جنوبی با تولید 55میلیون تُن سنگ آهن در سال 2010، رتبه هفتم جهان را داراست. کشور ایران نیز در همین سال با تولید 33میلیون تُن سنگ آهن، در رتبه دهم قرار دارد.

 

انرژی

در سال 2003، کارخانجات حرارتی، 94درصد از برق آفریقای‌جنوبی را تولید می‌کردند. نیروگاه‌های ذغال‌سنگی در نزدیکی معادن اصلی ذغال‌سنگ در گوتنگ(Gauteng)، ایالت آزاد(Free State) و کوازولا ناتال شمالی واقع شده‌است. نیروگاه هسته‌ای آفریقای‌جنوبی در کوئبرگ(Koeberg) در کیپ‌غربی قرار دارد. دولت تلاش کرد که بخش خصوصی را به تولید انرژی تشویق کند، اما در این زمینه ناکام ماند. ازاین‌رو کمیسیون توزیع برق(Electricity Supply Comission)، شرکت اسموک(Esmok) را در سال 2007 ایجاد کرد. این شرکت، برق را از طریق شبکه نیروی ملی توزیع می‌کند. آفریقای‌جنوبی بیش از نیمی از برق تولید شده در کل آفریقا را تولید می‌کند.

 

منابع طبیعی و معدنی

بخش معدن آفریقای‌جنوبی یکی از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌های جهان را دارد و بهترین معدنچیان در این بخش مشغول به‌کار هستند، تاجایی‌که آفریقای‌جنوبی کارشناسان خود را به بسیاری از کشورهای دیگر اعزام می‌کند. در گذشته، صنعت معدن بر اساس کار و زحمت ارزان قیمت سیاه‌پوستان پایه‌گذاری شده ‌بود، اما از اوایل دهه 1970 دستمزدها به‌طور چشمگیری افزایش پیدا کرد.

اگرچه سهم معدن از درآمد ملی در قرن بیستم کاهش یافت، بااین‌حال هنوز هزاران نفر در صنعت معدن مشغول به‌کارند و همچنان بر صادرات تسلط دارند. آفریقای‌جنوبی، بزرگ‌ترین تولیدکننده طلای جهان است. این صنعت، به‌دلیل گران‌بودن هزینه‌های تولید و کاهش نسبی قیمت طلا، با افتی طولانی مدت روبرو شده‌است. بالا بودن هزینه‌های تولید طلا در این کشور به‌دلیل عمق زیاد معادن آن است. این کشور علاوه‌بر طلا، مواد معدنی دیگری نیز دارد که در نیمه دوم قرن بیستم به‌طور  چشمگیری گسترش یافت. از دیگر فرآورده‌های معدنی این کشور می‌توان به: الماس، ذغال‌سنگ، اورانیوم، پلاتین، نیکل، کرومیت، وانادیوم، منگنز و فلوریت اشاره کرد.

معادن، نیروی محرک مهمی در توسعۀ اقتصاد آفریقای‌جنوبی بوده‌است. گسترش معدن‌های سودآور و بزرگ، با کشف الماس در سال 1867 توسط اراسموس جاکوبز(Erasmus Jacobs) در سواحل رودخانه اورنج آغاز شد. چند سال بعد کشف و بهره‌برداری از معادن کیمبرلی آغاز شد. معادن طلای پیلگریمز رست (Pilgrim's Rest)و باربرتون(Barberton)، نخستین اکتشاف بودند و مین ریف لیدر (Main Reef Leader)در مزرعه گریهارداس اوستوزین(Gerhardus Oosthuizen) در لانگلیکته(Langlaagte) بخش C در سال 1886، معدن طلای ویت‌واترزراند و متعاقب آن پیشرفت سریع میدان طلای این منطقه، بزرگ‌ترین این اکتشافات بود.

امروزه تولید طلا و الماس کاهش یافته‌است، با‌این‌‌حال، آفریقای‌جنوبی با تولید 210 تن طلا، بعد از چین و استرالیا، سومین تولید‌کننده در سال 2009 بوده و معادن غنی بسیار زیادی دارد. این کشور بزرگ‌ترین تولیدکننده کروم، منگنز، پلاتین، وانادیوم و ورمیکولیت(Vermiculite) و دومین تولیدکننده بزرگ ایلمنیت(Ilmenite)، پالادیوم، روتایل(Rutile) و زیرکونیوم(Zirconium) و پنجمین صادرکننده بزرگ ذغال‌سنگ در جهان در سال 2009 بوده‌است.

 

خدمات

به‌طور کلی، در سال 2011 بخش خدمات 9/65درصد از تولید ناخالص ملی را به خود اختصاص داد. بزرگ‌ترین بخش‌های خدمات شامل عمده‌فروشی و خرد‌ه‌فروشی، خدمات املاک و مستقلات، خدمات دولتی، مالی و بیمه است. حمل‌و‌نقل، تسهیلات زندگی، ساختمان‌سازی، خدمات شخصی و اجتماعی مهم‌ترین بخش‌های دیگر خدمات است. بخش مالی نیز در این کشور بسیار پیشرفته است و با کشورهای صنعتی برابری می‌کند.

 

حمل‌ و ‌نقل هوایی

خطوط هوایی آفریقای‌جنوبی شبکه وسیعی از خدمات هوایی را بین شهرهای مهم آفریقای‌جنوبی، مناطق مختلف در آفریقا و بین آفریقای‌جنوبی و شهرهای مهم اروپا، امریکا، آسیای شرقی و استرالیا ایجاد کرده‌ است. هواپیماهای کوچک‌تری نیز در مسیرهای داخلی پرواز می‌کنند. فرودگاه اصلی بین‌المللی کشور در ژوهانسبورگ است، ولی کیپ‌تاون نیز پروازهای مستقیم بسیاری به خارج از کشور دارد.

 

حمل‌ و‌ نقل زمینی

صنعت حمل‌و‌نقل ریلی آفریقای‌جنوبی، پیشرفته‌ترین حمل‌و‌نقل در آفریقاست. سیستم راه‌آهن این کشور با بیش از بیست‌هزار کیلومتر خطوط ریلی همه مراکز مهم کشور را به یکدیگر وصل می‌کند (در سال 2012، آفریقای جنوبی با 20،192 کیلومتر خطوط ریلی، رتبه 14 و ایران با 8،442 کیلومتر، رتبه 26 جهان را داشته است). این سیستم تقریباً به‌طور کامل توسط سازمان دولتی راه‌آهن ترانسنت(Transnet Freight Rail) یا اسپورنت(Spoornet) اداره می‌شود. خدمات مسافربری در این کشور کمتر از استانداردهای اروپای غربی است، با‌این‌حال وسایل لوکس و قطارهای نیمه‌‌تجملی از جاذبه‌های این کشور محسوب می‌شود.

تقریباً تمام خانواده‌های سفیدپوست این کشور اتومبیل شخصی دارند و این امر در میان بقیه اقشار جامعه نیز به‌سرعت در حال افزایش است، اگرچه این امر در مناطق روستایی کمتر به چشم می‌خورد. بسیاری از سیاه‌پوستان با وسایل حمل‌و‌نقل عمومی مانند: اتوبوس، مینی‌بوس، تاکسی و در شهرهای بزرگ‌تر مانند کیپ‌تاون، دوربان و ژوهانسبورگ با قطار تردد می‌کنند.

 

حمل ‌و‌ نقل دریایی

بنادر دوربان، الیزابت و کیپ تاون، بسترحمل و نقل دریایی را در این کشور فراهم کرده‌اند. دوربان، شلوغ‌ترین بندر محموله‌های باری عمومی و ایست لندن، تنها بندر رودخانه‌ای در آفریقای‌جنوبی است. خلیج سالدانا در شمال‌غربی کیپ تاون، بزرگ‌ترین بندر در ساحل غربی آفریقاست و در اصل برای صادرات سنگ آهن از کیپ‌شمالی توسعه یافته‌است. بندر ریچارد(Richard) یکی از بهترین بنادر مصنوعی در جهان است و برای محموله‌های حجیم و عمده، مانند ذغال‌سنگ رشد و توسعه پیدا کرده‌ است.َََ

 

کشاورزی

سهم کشاورزی از تولید ناخالص ملی به‌طور پیوسته و یکنواختی کاهش یافته‌ است؛ به‌طوری‌که در سال 2011، به حدود 5/2درصد رسیده‌است. با‌این‌حال، هزاران نفر در صنایع مربوط به کشاورزی مشغول به‌کارند و افراد زیادی نیز در بخش‌های جانبی آن فعّالیت می‌کنند. تنها 12درصد از زمین‌های آفریقای‌جنوبی، حاصلخیز بوده و مقداری نیز جهت مرتع مناسب هستند. بخش‌های دیگر نیز بیابان خشک یا کوهستانی است.

مهم‌ترین محصول کشاورزی این کشور ذرت است که غذای اصلی بیشتر سیاه‌پوستان آفریقای‌جنوبی است. از دیگر محصولات مهم کشاورزی می‌توان به گندم، نیشکر، جو، سیب‌زمینی، مرکبات و انگور اشاره کرد. براساس قانون جدایی بین سفیدپوستان و سیاه‌پوستان آفریقای‌جنوبی، سیاهان به ده بانتوستان (Bantustans) محدود شده بودند که تنها 13درصد از کل مناطق کشور را تشکیل می‌داد.

کشاورزی در این مناطق تنها برای امرار معاش است و سیستم‌های سنتی اجاره زمین، زمین را به سرپرستان و رئیسان واگذار می‌کند تا آن را به قطعه‌های کوچک‌تری برای مزرعه‌داران تقسیم کنند. کشاورزی در مزارع وسیع اغلب در دست سفیدپوستان است و سیاه‌پوستان به‌عنوان کارگر برای آنها کار می‌کنند. بازار محصولات کشاورزی به‌دلیل زیرساخت‌های ضعیف، تا حد زیادی محلی است.

 

دامپروری

حدود هشتاد درصد از زمین‌های کشاورزی این کشور برای چرای دام مناسب هستند. در سال 2007، حدود 5/13میلیون گاو، 9/24میلیون گوسفند و 4/6میلیون بز در آفریقای‌جنوبی وجود داشت. این کشور حدود 85درصد از نیازهای گوشتی‌ داخلی‌اش را برآورده می‌کند؛ 15درصد باقیمانده هم از کشورهای نامیبیا، بوتسوانا، سوازیلند، استرالیا، نیوزلند و کشورهای اروپایی وارد می‌شود.

 

جنگلداری

در این کشور حدود 530 هزار هکتار جنگل بومی و طبیعی وجود دارد؛ جنگل‌های تجاری بیشتر در ایالت‌های کوازولا ناتال و مپومالانگا قرار دارند. منابع جنگلی این کشور از نظر زیستی بسیار متنوع هستند. این جنگل‌ها به‌عنوان منبعی برای مواد پزشکی، مصالح ساختمانی، سوخت‌چوبی و مواد غذایی محسوب می‌شوند. هنوز 80درصد از مردم آفریقای‌جنوبی، از گیاهان دارویی برای درمان بیماری‌هایشان استفاده می‌کنند. سازمان حمایت از مناطق جنگلی، بسیاری از این جنگل‌ها را به‌صورت مناطق حفاظت‌شده درآورده‌است.

 

شیلات

این کشور از سه طرف به اقیانوس‌ متصل است و کشتی‌رانی و ماهیگیری در آن رواج دارد. صنعت ماهیگیری در آب‌های ساحل غربی متمرکز است که به‌دلیل جریان سرد بنگولا(Benguela) پربار شده‌است‌. ماهی ساردین، کولی و هیک(Hake) رایج‌ترین صید است. خرچنگ‌های دریایی راک(Rock Lobster) نیز عمدتاً برای صادرات صید می‌شود.

 

جهانگردی

صنعت جهانگردی را می‌توان به‌عنوان یک منبع مهم برای اشتغال و مبادلات ارز و به‌عنوان یک جایگزین مناسب برای معادن طلا در نظر گرفت. جاذبه‌های گردشگری این کشور شامل چشم‌اندازهای زیبای منطقه کیپ، دراکنزبرگ و کوهستان مپومالانگا(Mpumalanga)، پارک‌های ملی و مناطق حفاظت‌شده، سواحل متعدد و آب‌و‌هوای مناسب است؛ به‌خصوص آنکه در نیم‌کره‌جنوبی واقع شده و فصل‌های آن شش ماه با کشورهای نیم‌کره‌شمالی مانند ایران متفاوت است، یعنی تابستان ایران مصادف با زمستان آفریقای‌جنوبی است.

صنعت جهانگردی از سال 1994، به‌طور چشمگیری در آفریقای‌جنوبی گسترش یافت، به‌طوری‌که در سال 1995، تعداد گردشگران خارجی 52درصد افزایش پیدا کرد. در سال 2011، بیش از هشت‌میلیون نفر از سایر کشورها از جمله ایران به این کشور سفر کرده‌اند. آفریقای جنوبی از نظر جذب گردشگر خارجی در آفریقا، بعد از مراکش و بالاتر از تونس، در رتبه دوم قرار دارد.

 

منبع: سایت گردشگری سفر پارسی

https://parsitrip.com