آشنایی با کشور سوازیلند

  • کد خبر: 1974
  • منبع خبر: سایت گردشگری سفر پارسی

خلاصه تاریخ ایجاد این کشور به اوایل قرن نوزدهم بازمی‌گردد. اقوام سوازی این سرزمین را در سال 1820 تصرف کردند. با نفوذ و گسترش اروپایی‌های مهاجر در جنوب آفریقا، سوازیلند به تصرف آنها درآمد؛ سپس پرتغال و انگلیس حقوق سکنه این مستعمره کوچک را به رسمیت شناختند و در سال 1973، این کشور به استقلال رسید.


آشنایی با کشور سوازیلند

 

نام رسمی: پادشاهی سوازیلند (kingdom of swaziland)

نام محلی: اومبوسو وسواتینی (umbuso weswatini)

پایتخت: مبابانه (اداری) لومبا (سلطنتی)

نوع حکومت: سلطنت مشروطه پارلمانی

رئیس کشور: پادشاه

رئیس دولت: نخست وزیر

زبان های رسمی: سوازی و انگلیسی

مذهب رسمی: مسیحیت و افریکن زیونیست (African Zionist)

روز استقلال: ششم سپتامبر

 

تاریخچه

تاریخ ایجاد این کشور به اوایل قرن نوزدهم بازمی‌گردد. اقوام سوازی این سرزمین را در سال 1820 تصرف کردند. با نفوذ و گسترش اروپایی‌های مهاجر در جنوب آفریقا، سوازیلند به تصرف آنها درآمد؛ سپس پرتغال و انگلیس حقوق سکنه این مستعمره کوچک را به رسمیت شناختند و در سال 1973، این کشور به استقلال رسید.

 

جغرافیای طبیعی:

1- موقعیت جغرافیایی

کشور سوازیلند در جنوب ‌شرقی آفریقا، بین 25 درجه و 30 دقیقه تا 27 درجه و 30 دقیقه عرض جنوبی و 30 درجه و 45 دقیقه تا 32 درجه و 20 دقیقه طول شرقی قرار دارد. این کشور از هر سو، به‌‌جز غرب، با کشور آفریقای‌ جنوبی هم ‌مرز است و در غرب آن، کشور موزامبیک قرار دارد. مساحت این کشور 363/17 کیلومتر مربع و به ‌لحاظ وسعت کشور، در رتبه 158جهان است. شمال تا جنوب آن، حدود 200 کیلومتر و شرق تا غرب آن 130 کیلومتر و مرز آن با موزامبیک، 105 کیلومتر و با آفریقای‌جنوبی، 430 کیلومتر است.

این کشور را نگوانی (Ngwane) یا سواتینی (Swatini) هم می‌نامند، اما نام رسمی این کشور پادشاهی، سوازیلند (Kingdom of Swaziland) بوده و پایتخت سلطنتی و قانونی آن، شهر لوبامبا (Lobamba) است. این شهر در غرب کشور قرار دارد و پایتخت اداری آن شهر مبابانه (Mbabane) است که در 16 کیلومتری شهر لوبامبا قرار دارد.

 

2- آب ‌و هوا

سوازیلند آب ‌و هوایی معتدل و مرطوب و پرباران دارد. می‌توان گفت آب ‌و هوای این کشور، تاحدی استوایی است. در اغلب ماه‌های تابستان، باران می‌بارد، اما زمستان‌های آن، نسبتاً خشک است. در ارتفاع‌های مختلف، دما نیز متفاوت است.

 

3- کوه اململه (Emlembe)

این کوه در شرق رشته‌ کوه دراکینزبرگ و در شمال‌ غرب کشور و در مرز این کشور با آفریقای‌ جنوبی قرار دارد و با ارتفاع 1862متر، بلندترین کوه کشور است.

 

4- کوه نگونیا (Ngwenya)

این کوه با 800/1 متر ارتفاع، دومین کوه مرتفع کشور است و در شمال غربی کشور و نزدیک مرز این کشور با آفریقای ‌جنوبی قرار دارد. نگونیا به زبان سیسواتی، به‌ معنای کروکودیل است. معدن قدیمی سنگ آهنی در این کوه قرار دارد که به هزاران سال قبل باز می‌گردد.

 

5- کوه سیبیبه (Sibebe)

بخش عمده‌ای از این کوه از جنس گرانیت است و دومین کوه یکپارچه (تک سنگی) در جهان است. این کوه، در 10 کیلومتری شهر مبابانه قرار دارد.

 

6- رود ماپوتو (Maputo)

این رود در کشورهای آفریقای‌ جنوبی، سوازیلند و موزامبیک جریان دارد. 13 کیلومتر از این رودخانه مرز سوازیلند و آفریقای‌ جنوبی را تشکیل می‌دهد. این رود را در سوازیلند، گریت اوسوتو (Great Usutu) می‌نامند. این رودخانه، بزرگ‌ترین رود در سوازیلند است. هیچ شهر بزرگی در کنار این رود ساخته نشده ‌است؛ چرا که در کنار آن، دره‌هایی باریک و جنگل‌هایی انبوه قرار دارد.

 

7- رودکوماتی (Komati)

این رود از آفریقای‌جنوبی سرچشمه می‌گیرد و در کشورهای آفریقای‌جنوبی، موزامبیک و سوازیلند جریان دارد. طول آن 480 کیلومتر است. نام این رود از زبان سیسواتی گرفته شده و به‌ معنای گاو است؛ چرا که مانند گاوی است که همیشه شیر دارد. در سال 2001، سدی به نام ماگوگا (Maguga) به ارتفاع 115 متر بر روی آن ساخته شد.

 

8- رود مبابانه (Mbabane)

این رود در سوازیلند جریان دارد و شهر مبابانه در کنار آن قرار گرفته ‌است.

 

9- رود مزیمینه (Mzimene)

این رود در سوازیلند قرار دارد و از شهر مانزینی (Manzini)، در مرکز کشور می‌گذرد.

 

10- رود پولینجانه (Polinjane)

این رود، شاخه‌ای از رود مبابانه است.

 

11- پوشش‌گیاهی

نواحی شمال ‌شرقی، استپی و نواحی جنوبی آن، جنگلی است. در این کشور، در حدود 600/2 گیاه گل‌دار وجود دارد که بعضی از آنها تنها در سوازیلند و یا اطراف آن یافت می‌شوند.

مرز غربی کشور از کوه‌ها، رودها و آبشارها تشکیل شده ‌است و پوشش‌گیاهی این منطقه، چمنزار به ‌همراه درخت‌هایی اندک است. هرچه از این سمت به شرق می‌رویم، جنگل‌ها بیشتر می‌شود.

 

12- حیوانات

پستانداران، پرندگان، خزندگان و حشره‌های بسیاری در این کشور زندگی می‌کنند. این کشور، 107 گونه پستاندار و 507 گونه پرنده دارد. بعضی از این گونه حیوانات در معرض خطر انقراض قرار دارند. مناطق حفاظت‌ شده در سرتاسر کشور برای مراقبت از این گونه‌ها ایجاد شده ‌است. به‌عنوان مثال، منطقه حفاظت ‌شده مخایا (Mkhaya) یکی از این مناطق شده ‌است. این منطقه در جنوب شرقی کشور قرار دارد و در سال 1979 برای نجات نوعی گاو (Nguni Cattle) ایجاد شد. از جمله حیوانات این منطقه، می‌توان به‌ این نمونه‌ها اشاره کرد: کرگدن سیاه (Black Rhinoceros)، بز کوهی روان (Roan Antelope)، بز کوهی سیبل (Sable Antelope)، کرگدن سفید (White Rhinoceros) و فیل.

 

جغرافیای انسانی

1- جمعیت

در سال 2011، جمعیت این کشور 424/370/1 نفر بود. 37/8 درصد از این افراد زیر 14 سال، 6/58 درصد بین 15 تا 64 سال و 6/3 درصد بیش ‌از 65 سال دارند. متوسط سن در این کشور، 3/23 سال است. امید به زندگی در این کشور 45 سال است. میزان رشد جمعیت در این کشور در سال 2012، معادل 20/1 درصد گزارش شده ‌است. بر اساس آمار سال 2003، در حدود 60/81 درصد از کل افراد در این کشور، باسواد هستند.

 

2- نژاد

نژاد 97 درصد سوازیلندی ‌ها، سیاه آفریقایی و 3 درصد نیز، سفیدپوست هستند. سوازی‌ها مردمی هستند که هم در آفریقای ‌جنوبی و هم در سوازیلند ساکن ‌اند. آنها به زبان سوازی صحبت می‌کنند.

 

3- پرچم

این پرچم در اول اکتبر 1968 به رسمیت در آمد و دو نوار آبی افقی و زرد در بالا و پایینش دارد. در میانه آن نوار افقی قرمز رنگی است. رنگ قرمز آن، نمادی از جنگ‌های گذشته است. آبی، نمادی برای صلح و ثبات در این کشور است. در مرکز آن  (در بخش قرمز رنگ)، یک سپر سیاه و سفید و دو نیزه قرار دارد؛ این شکل، نمادی از حفاظت این کشور در برابر دشمنان است. رنگ آن هم، نماد زندگی مسالمت‌آمیز سفیدپوستان و سیاه‌پوستان این کشور است. این پرچم برگرفته‌ شده از پرچمی است که شاه‌ سوبهوزای دوم (Sobhuza II) در سال 1941 به سربازانش داد.

سرود ملی سوازیلند در سال 1968، بعد از استقلال این کشور، انتخاب شد و سبکی میان موسیقی غربی و موسیقی سنتی سوازی دارد.

 

4- زبان و خط

زبان سوازی و انگلیسی، زبان رسمی و خط آنها لاتین است. زبان ملی این کشور همان زبان سوازی است و 95 درصد از مردم به این زبان صحبت می‌کنند. پارلمان سوازیلند هم به دو زبان انگلیسی و سوازی برگزار می‌شود. در تمام مدرسه‌های ملی، زبان سوازی آموزش داده می‌شود. در مدرسه‌های خصوصی و دولتی هم انگلیسی ابزاری برای آموزش بوده و پیش‌شرط برای ادامه تحصیل، تسلط به زبان انگلیسی است.

 

5- مذهب

در سال 2006، قانونی برای آزادی مذهبی در این کشور به اجرا در آمد. دولت هم در عمل به این آزادی مذهبی احترام می‌گذارد. 35 درصد از مردم این کشور، پروتستان، 25 درصد کاتولیک، 30 درصد آنها افریکن زیونیست (African Zionist) و بقیه به مذهب‌های دیگر اعتقاد دارند. اسلام در سوازیلند، مربوط به زمانی می‌شود که ‌این کشور مستعمره انگلیس بود و مسلمانان کشورهای دیگر در این کشور اسکان داده می‌شدند.

 

6- فرهنگ و آداب و رسوم

در جامعه سنتی این کشور چند همسری امری رایج است و فرزند، مهم‌ترین دلیل یک ازدواج محسوب می‌شود. تا سه‌ ماهگی کودکان، نامی ندارند و مردان نباید آن‌ها را لمس کنند و پسران، بیشترین توجه پدر را به خود جلب می‌کنند.

معمولاً زنان، سه کلبه دارند: یکی برای خواب، دومی برای پخت‌ و پز و سومی برای تولید نوشیدنی. مردان می‌توانند تا حدی که می‌خواهند، همسر اختیار کنند؛ به‌شرطی‌که بتوانند این سه کلبه را برای همسرشان فراهم کنند و هزینه‌های وی را بپردازند. معمولاً دختران در سن 18سالگی ازدواج می‌کنند، اما مردان تا 35 سالگی ازدواج نمی‌کنند  (تا زمانی که هزینه کافی برای پرداخت جهیزیه را پس‌انداز کنند) زمانی ‌که مرد خانواده می‌میرد، همسرش دو سال عزاداری می‌کند و کار سختی به او واگذار نمی‌شود. بعد از این دو سال، به همسری برادر شوهرش در می‌آید، البته تنها درصورتی ‌که آن برادر قبلاً ازدواج کرده باشد.

در این کشور، بنا به سنت دیرینشان زنان اجازه ندارند زبان یا سر و پای حیوانات را بخورند؛ شاید این مسئله به‌این دلیل است که مردان گمان می‌کنند با خوردن سر، زنان، بیش‌از حد باهوش، با خوردن زبان، بیش‌از حد پُر حرف و با خوردن پا، از دست آنها می‌گریزند.

 

7- مناسبت‌ها و رویدادها

فهرست تعطیلی‌های ملی در لسوتو

البته در زیر، تنها تعطیلی‌های مخصوص این کشور ذکر می‌شود و تعطیلی‌های معمول آن مشابه کشور آفریقای ‌جنوبی است.

20 آوریل، تولد شاه؛

25 آوریل، روز ملی پرچم؛

22 جولای، تولد پدر شاه؛

23 جولای، تعطیلی روز تولد پدر شاه؛

3 سپتامبر، اوم‌هالانگا (Umhalanga)، تعطیلی روز رقص رید (Reed

6 سپتامبر، روز استقلال، سامهلولو (Samholo

26 دسامبر، روز حسن نیت (Day of Goodwill

31 دسامبر، روز انسوالا (IncWala

 

8- خوراک

خوراک‌ های سوازیلند، تابعی از فصل‌های منطقه جغرافیایی آن است. خوراک اصلی در سوازیلند، شامل سورگوم (Sorghum)  (گیاهی از خانواده غلات که در ایران به آن، ذرت خوشه‌ای نیز می‌گویند) و ذرت است و اغلب با گوشت بز تهیه می‌شود. یکی از خوراک‌های محبوب این کشور، چیکن‌داست (Chicken Dust) نام دارد که شامل: جوجه کبابی، سالاد تازه و گوشت است که گاهی با ترشی انبه و آب لیمو و سالاد کلم، آوکادو و زنجبیل خورده می‌شود. از دیگر خوراک‌های سنتی این کشور می‌توان این خوراک‌ها را نام برد:

- سیشوالا (Sishwala)

فرنی غلیظ که با گوشت یا سبزی خورده می‌شود.

- تینخوبه (Tinkhobe)

نامی است که به ذرتی داده می‌شود که به‌طورکامل جوشانده شود.

- آمخانسو (Umkhunsu)

این خوراک، همان گوشت پخته و خشک شده‌است.

 

9- پوشاک

زنان متاهل به ‌طور سنتی گواتکسین (Goatskin) می‌پوشند. این لباس، معادلی برای حلقه ازدواج است که از پوست بز تهیه می‌شود و مانند یک پیشبند بسته می‌شود. لباس سنّتی مردان و پسران از پوست حیوانات وحشی است. زنان هم لباسی از پوست گاو  و دختران لباس‌هایی بافته‌شده از علف دارند.

 

10- ادبیات

این کشور، نویسندگان شناخته ‌‌شده ‌ای دارد. به‌عنوان مثال سیفو تشیبایلالاSipho Tshabalala) )  (1888 تا 1939) اولین رمان‌نویس سوازی است. این نویسنده، پنج رمان نوشته است. مهم‌ترین اثر وی در میان شجاعان (Kati Ya Shujaa) است. این اثر، توصیف‌های دقیقی از احساس مردم این کشور درباره دخالت‌های کشورهای اروپایی است. این نویسنده مشهور، در اوایل جنگ جهانی دوم از دنیا رفت.

پاتریکیا مکفادین (Patricia McFadden)  (1952)، زن جامعه‌شناس، نویسنده، پژوهشگر و ناشر سوازیلندی در رشد و آگاهی زنان این کشور تاثیر بسیار عمیقی داشته است. این نویسنده در کنفرانس‌های بین‌المللی بسیاری شرکت داشته و در سال 1999، جایزه دیدبان حقوق بشر (Human Right Watch) را دریافت کرده‌است.

مودیسون سالیدوا ماگاگولا (Modison Salayedvwa Magagula)  (1958)، نمایش‌نامه‌نویس، شاعر و داستان‌نویس، از سال 1986 کارش را آغاز کرده ‌است. وی در سال 2008، به‌ دلیل آثارش، جایزه‌ای از شورای فرهنگ و هنر ملی سوازیلند دریافت کرد.

 

11- معماری

معماری سنتی این کشور شامل خانه‌هایی گرد از جنس نی است که با علف‌های خشک پوشیده شده و با نرده‌های نی احاطه شده‌است. این سبک معماری، هنوز هم در روستاهای این کشور وجود دارد، اما در شهرها، ساختمان‌های مدرن و غربی قرار دارد.

 

12- موسیقی

سوازی، قومی هستند که در آفریقای ‌جنوبی و سوازیلند زندگی می‌کنند و به‌ دلیل موسیقی بومی متنوع و راک مدرن، پاپ و هیپ‌هاپشان بسیار مشهورند؛ البته بسیاری از این موسیقی‌ها با نام آفریقای‌ جنوبی مشهور شده‌اند. ابزارهای سنتی موسیقی این کشور شامل: کودو هورن (Kudu Horn)، کالاباش (Calabash)، راتلیس (Rattles) و رید فلوت (Reed Flute) می‌شود.

مجموعه متنوعی از حرکات موزون در این کشور اجرا می‌شود و اغلب رقص‌های سنتی و مدرن این کشور محبوب همگان است و همیشه اجرا می‌شوند. اوم‌هالانگا  (Umhalanga)یا رقص رید (Reed)، یک جشن سالانه در این کشور است. این مراسم در ماه آگوست یا سپتامبر برگزار می‌شود و هزاران دختر و زن و حتی دختران خانواده سلطنتی در آن شرکت می‌کنند. در این جشن هشت‌روزه، دختران، شاخه‌های گیاه رید (Reed) را می‌برند و آن را به ملکه تحویل می‌دهند و سپس می‌رقصند. در این مراسم هیچ رقابت رسمی وجود ندارد. تنها زنان مجرد و بدون بچه می‌توانند در این مراسم شرکت کنند. خانواده سلطنتی دختری را به‌عنوان ایندونا  (رهبر) (Induna) برای دختران انتخاب می‌کند. این فرد، تاریخ این جشن را اعلام می‌کند. زنان در این جشن لباس سنتی بر تن می‌کنند و می‌رقصند. این مراسم، هر ساله گردشگران بسیاری را به ‌این کشور می‌کشاند.

 

13- آموزش و پژوهش

در حال ‌‌حاضر، آموزش در سطح اولیه، به‌خصوص در پایه اول و دوم رایگان نیست، اما برای کودکان یتیم و آسیب‌پذیر، رایگان است؛ گرچه اجباری نیست. در سال 1996، میزان ثبت‌نام در مدرسه‌های ابتدایی 8/90 درصد بود و تعداد دانش‌آموزان، از نظر جنسیتی، نسبت برابری داشت. در سطح عالی نیز دانشگاه سوازیلند، خدمات ارائه می‌کند. این دانشگاه دولتی در سال 1964، در شهر کوالیسینی (Kwaluseni) ایجاد شد و تنها دانشگاه در این کشور است که سه دانشکده دارد. شعبه اصلی آن در کوالیسینی است؛ دانشکده کشاورزی آن در شهر لوینگو (Loyengo) و دانشکده بهداشت آن، در شهر مبابانه قرار دارد.

 

14- ورزش

فوتبال یکی از ورزش‌های محبوب این کشور است؛ همچنین، این کشور، در سال 1972، برای اولین بار در مسابقه‌های المپیک شرکت کرد؛ سپس در دور المپیک بعدی حضور نداشت و از سال 1984، به‌طور مرتب در این مسابقه‌ها شرکت کرده‌است؛ گرچه آنها هنوز مدالی در این مسابقه‌ها به‌دست نیاورده‌اند.

 

فهرست جغرافیای اقتصادی

1- اصول کلی

کشاورزی این کشور شامل محصولاتی مانند: ذرت، غلات، نیشکر، چوب، مرکبات، پنبه، برنج، آناناس، پرتقال، گریپ‌فروت، محصلات غده‌ای، ریشه‌ای و بادام‌ زمینی می‌شود.

بر اساس آمار بانک جهانی در سال 2011، این کشور با حدود شش‌ میلیارد دلار تولید ناخالص ملی، در رتبه 155 جهان قرار گرفت.

سهم بخش کشاورزی از تولید ناخالص ملی، معادل 8/7 درصد، بخش صنعت، 8/50 درصد و بخش خدمات، 4/41 درصد گزارش شده ‌است.

 

2- واحد پول

واحد پول این کشور، لیلانگنی (Lilangeni) است و ارزش هر یازده واحد پول آن، حدوداً معادل یک دلار آمریکاست.

 

3- عضویت در سازمان‌های بین‌المللی

سوازیلند در سال 1968 به عضویت سازمان‌ملل متحد در آمد. علاوه‌ بر این، در سازمان‌هایی نظیر: اونکتاد، یونیسف، فائو، سازمان تجارت جهانی، سازمان وحدت آفریقا، آکپ، جنبش عدم تعهد و کشورهای مشترک‌ المنافع عضو است.

 

4- صادرات و واردات

صادرات این کشور شامل: شکر، چوب و محصولات چوبی، الیاف پنبه‌ای، کاغذ، کنسرو میوه و پنبه‌ نسوز است و واردات آن شامل: ماشین‌آلات، تجهیزات حمل‌ و نقل، مواد غذایی، مواد شیمیایی، دارو و سوخت می‌شود.

صادرات سوازیلند در سال 2011، در حدود دو میلیارد دلار با رتبه 138 و واردات این کشور در همان سال، با حدود دو میلیارد دلار، در رتبه 158 قرار گرفت

 

5- صنعت

صنایع این کشور شامل: صنایع‌دستی، صنایع غذایی و نوشیدنی، صنایع شیمیایی، صنایع فلزی، کاغذ و چوب می‌شود.

 

6- منابع طبیعی و معدنی

طلا، الماس، ذغال‌سنگ و پنبه ‌نسوز از جمله منابع طبیعی این کشور است.

 

7- حمل ‌و نقل

در این کشور، ماشین، خیلی کم است و برای هر هزار نفر، حدود 32 خودرو وجود دارد. شبکه ملی جاده‌ای این کشور 1500 کیلومتر است. اصلی‌ترین فرودگاه‌ این کشور در نزدیک مانزینی (Manzini) قرار دارد و فرودگاه ماتسافا (Matsapha Airport) نامیده می‌شود. در سال 2011، فرودگاه ملی سیخافه (Sikhuphe) جایگزین این فرودگاه شد. از این فرودگاه، سالانه حدود سیصد هزار مسافر تردد می‌کند.

 

8- کشاورزی

همانطور که گفته شد، سهم بخش کشاورزی از تولید ناخالص ملی معادل 8/7درصد است و نیشکر مهم‌ترین محصول این کشور است.

 

سیاست و حکومت

نوع حکومت سوازیلند، سلطنتی است و از سال 1973، دو مجلس قانون ‌گذاری دارد. پادشاه، رئیس کشور و رئیس دولت، نخست‌وزیر است که اعضای کابینه را برای تائید به شاه معرفی می‌کند. شاه، نخست‌وزیر را انتخاب می‌کند و این کشور، انتخابات عمومی برای قوه مجریه ندارد. سیستم قانون‌گذاری به‌ صورت دو مجلسی است. فعالیت احزاب سیاسی ممنوع بوده و افراد در قالب اتحادیه‌های تجاری به فعالیت سیاسی مشغولند.

 

فهرست سایر مناطق دیدنی و پارکها

1- مبابانه (Mbabane)

این شهر، پایتخت اداری کشور بوده که در 16 کیلومتری شمال‌ غرب لوبامبا و در ناحیه ههوهو (Hhohho)، در غرب کشور و با مختصات جغرافیایی 26 درجه و 19دقیقه جنوبی و 31 درجه و 8 دقیقه شرقی قرار دارد. ارتفاع متوسط آن از سطح دریا 1243 متر است. این شهر بر اساس نام رئیس منطقه، در زمان ورود بریتانیایی‌ها به آن، یعنی مبابانه کونیا (Mbabane Kunene)، نام‌گذاری شد. جمعیت آن در سال 2003 برابر با 95 هزار نفر بوده ‌است.

مبابانه، آب ‌و هوای معتدل و گرمی دارد و در آن به‌ندرت برف می‌بارد؛ تاآنجاکه از سال 1900، تنها 3 بار در این شهر برف باریده ‌است.

اقتصاد شهر، به گردشگری و صادرات شکر وابسته است و معدن‌های آهن و قلع در اطراف آن قرار دارد.

سه پردیس از دانشگاه سوازیلند (University of Swaziland) و همچنین، کالج سازمان جهانی واتیرفورد کامهلابا (Waterford KaMhlaba United World College) در این شهر قرار دارد.

گالری هنری ایندینگیلیزی (Indingilizi Gallery) در سال 1982 در این شهر تأسیس شد که در آن، مجموعه‌ای از نقاشی‌ها و مجسمه‌ها و موهر و جواهرات و غیره به ‌نمایش گذاشته شده ‌است.

 

2- لوبامبا (Lobamba)

لوبامبا، پایتخت سلطنتی و قانونی سوازیلند است که در غرب آن قرار دارد. این شهر مقر پارلمان  و محل سکونت ملکه مادر است. این شهر در ناحیه ههوهو و در مختصات جغرافیایی 26 درجه و 28 دقیقه جنوبی و 31 درجه و 12 دقیقه شرقی قرار دارد.

جمعیت آن 5،800 نفر است. آب‌‌ و هوای لوبامبا در تابستان ملایم و همراه با بارندگی و در زمستان خشک است.

در سال 1968، استادیوم ملی سومهولو (Somhlolo National Stadium) با ظرفیت بیست‌ هزار نفر ساخته شد که از آن بیشتر، برای مسابقه‌های فوتبال استفاده می‌شود.

موزه اختصاصی سوبهوزا دوم (Sobhuza II)، شاه سوازیلند، و موزه ملی سوازی (Swazi National Museum) ازجمله مکان‌های فرهنگی این شهر است. از دیگر ساختمان‌های این شهر می‌توان به قصر امبو استیت (Embo State Palace) و ساختمان پارلمان اشاره کرد. منطقه حیات‌وحش میلوانی (Milwane Wildlife Sanctuary) مساحتی در حدود 4،560 هکتار از دره ازولوینی (Ezulwini) یا دره بهشت را به خود اختصاص داده‌است. بخش شمالی این پارک که مرتفع‌ ترین قسمت در ناحیه ههوهو است، میزبان بیشترین تعداد گردشگر است. دو جشن مشهور این شهر عبارتند از: رقص رید (Reed Dance) که در ماه آگوست و سپتامبر برگزار می‌شود و جشنواره اینسوالا (Incwala) که در دسامبر و ژانویه برای بزرگداشت پادشاه برگزار می‌شود. این جشنواره را جشن نخستین میوه‌ها (Festival of the First Fruits) نیز می‌نامند و مدت آن هشت هفته است.

 

3- پارک ملی سلطنتی هلانی (Hlane Royal National Park)

پارک هلانی، بزرگ‌ترین منطقه حفاظت ‌شده و بزرگ‌ترین پارک کشور است که در 67 کیلومتری شهر مانزینی (Manzini) قرار دارد. این پارک، در ابتدا زمین شکار خانواده سلطنتی بود. حیوانات بسیاری مانند: شیر، فیل، کرگدن سفید، گاو وحشی، گورخر، ایمپالا (Impala) و همچنین گونه‌های مختلفی از پرندگان در این پارک زندگی می‌کنند. در سال 1960، بزرگراهی در کنار این پارک ساخته شد که اگر چه ادعا می‌شد لطمه‌ای به محیط زیست نمی‌زند، اما سالانه، حیوانات بسیاری در این بزرگراه کشته می‌شوند.

 

4- منطقه طبیعی ملاولا (Mlawula Nature Reserve)

این منطقه طبیعی با مساحت 500/16 هکتار، در شمال ‌شرقی کشور قرار دارد و از سال 1914 به منطقه حفاظت ‌شده تبدیل شده‌است. گیاهان این منطقه از تنوع زیستی فراوانی برخوردار است؛ همچنین 350 گونه پرنده در این منطقه به ثبت رسیده‌ است. این در حالی است که 500 گونه پرنده در تمام سوازیلند وجود دارد. حدود 60 گونه پستاندار، 20 هزار گونه حشره و 10 هزار گونه عنکبوت در این منطقه وجود دارد.