لسوتو، كشوري محصور در آفريقاي جنوبي

  • کد خبر: 1977
  • منبع خبر: دایرکتوری سایت های ایران

خلاصه لسوتو کشوری است واقع در جنوب آفریقا، لسوتو کشوری اصطلاحا کشور محصور در خشکی نامیده می‌شود که هیچ مرز آبی ندارد.


لسوتو، كشوري است محصور در آفريقاي جنوبي و عمدتا از مناطق كوهستاني تشكيل شده است كه دسترسي به روستاهاي آن تنها از طريق اسب، پاي پياده و يا تنها بوسيله هواپيما امكان پذير است.

اين كشور در جنوب قاره‌ آفريقا واقع شده و قلمرو بسته‌اي است كه در خشكي‌هاي كشور آفريقاي جنوبي محصور شده است. مساحت لسوتو 30 هزار و 355 كيلومتر مربع است و آب و هواي آن به اين ترتيب است كه زمستان‌هاي خشك و سرد و تابستان‌هاي داغ و مرطوب دارد. بيشتر زمين‌هاي اين كشور از تپه‌ها و كوه‌ها تشكيل شده است و از مهم‌ترين خطرات طبيعي كه مردم لسوتو را تهديد مي‌كند مي‌توان به خشكسالي‌هاي دوره‌يي اشاره كرد.

عمده‌ترين منابع طبيعي اين كشور شامل آب، زمين‌هاي كشاورزي و چراگاه‌ها، الماس، شن، ماسه و سنگ‌هاي ساختماني است. پايتخت اين كشور "ماسرو" و واحد پول آن "لوتي" نام دارد.

زبان‌هاي اصلي لسوتو به ترتيب اهميت عبارت از سسوتو، انگليسي، زولو و شوسا هستند. 80 درصد مردم لسوتو، مسيحي هستند و 20 درصد ديگر مذاهب بومي دارند.

مهم‌ترين محصولات صادراتي آن نيز پوشاك، پشم، پارچه، مواد غذايي و حيوانات اهلي هستند. طبق آمار سازمان ملل ميانگين طول عمر مردان اين كشور 35 و زنان آن 38 سال است. از مهم‌ترين شهرهاي اين كشور مي‌توان شهرهاي مايوتسوئه، تياتياننگ، مافه تنگ و هلوتسه را نام برد. نام سابق اين كشور از زمان استقلال آن از انگليس در سال 1966 باسوتولند بوده است.

در طول ماه‌هاي زمستان تنها پوشش چوپان‌هاي لسوتويي چكمه و پتوهايي است كه به دور خود مي‌پيچند و اين پتوها بايد بتوانند در برابر برف دوام بياورند. در حالي كه ژرف دره‌هاي تماشايي و انبوهي از كلبه‌هاي ني پوش اين كشور كوچك را در بر گرفته و اين امر مانع از رسيدن اتومبيل‌هاي مدرن به مناطق روستايي شده است اما با اين حال شركت‌هاي توسعه و عمران براي دسترسي به منابع معدني و ذخاير آب در اين مناطق اقدام به جاده سازي كرده‌اند. يكي از مهمترين اقدامات ساختاري كه در سال‌هاي اخير در دست اجرا بوده است، استفاده از كوهستان‌هاي لسوتو در يك پروژه‌ي آبي براي تامين آب تازه براي آفريقاي جنوبي است. اين كشور به دليل اين شرايط جوي و كوهستاني خاص و فضاي بسيار محدود براي كشاورزي در دشت‌ها به شدت به كشوري كه در آن محصور شده، يعني كشور آفريقاي جنوبي وابسته است.

طي چندين دهه، هزاران كارگر لسوتويي مجبور شده‌اند كه به دليل فقدان فرصت‌هاي شغلي در اين كشور در معادن كشور آفريقاي جنوبي مشغول به كار شوند. لسوتو هم‌چنين از جمله كشورهايي است كه بيشترين تعداد مبتلايان به بيماري ايدز را در جهان دارد. شاه لتسي سوم، حكومت پدرش شاه "موشوشو" را كه در سال 1990 عزل شد، به دست گرفت. 5 سال بعد پس از رجعت به دولت غير نظامي و در بحبوحه‌ي ثبات سياسي، وي از حكومت كناره گرفت و پدرش دوباره‌ به عنوان پادشاه اين كشور به مقام خود بازگشت. لتسي سوم در سال 1996 بعد از مرگ پدرش در يك حادثه رانندگي دوباره پادشاه لسوتو شد. شاه لسوتو در حال حاضر هيچ قوه‌ي قضايي يا اجرايي ندارد.

منبع: خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)

 

درباره کشور لسوتو

لسوتو کشوری است واقع در جنوب آفریقا، لسوتو کشوری اصطلاحا کشور محصور در خشکی نامیده می‌شود که هیچ مرز آبی ندارد. همچنین لسوتو کشوری محیطی است و جز با آفریقای جنوبی با هیچ کشوری مرز مشترک ندارد. به بیان ساده تر می‌توان گفت که لسوتو مانند زایده‌ای است که از وسط آفریقای جنوبی سر بر آورده است پایتخت آن ماسرو است.

لسوتو که پیش از این باسوتولند نامیده می‌شد بر اساس معاهده‌ سال ۱۸۴۳ بریتانیا و رئیس بومیان محلی یا موشوئشوئه تحت الحمایه بریتانیا شد. لسوتو در سال ۱۸۷۱ به صورت مستعمره دماغه آفریقای بریتانیا شناخته شد. در سال ۱۸۸۴ مستقیما تحت کنترل پادشاهی بریتانیا درآمد و در ۴ اکتبر ۱۹۶۶ میلادی باسوتولند با نام «لسوتو» رسما از بریتانیا اعلام استقلال کرد و موشوئشوئه دوم به عنوان پادشاه لسوتو معرفی شد.

 

کشور لسوتو دارای ۱۰ استان می‌باشد :

1 – باریا ( Berea )

2 – بوتا بوته (Butha-Buthe )

3 – لریبه (Leribe )

4 – مافتنگ (Mafeteng )

5 – ماسرو (Maseru )

6 – موهالس هوک (Mohale's Hoek )

7 – موخوتلونگ ( Mokhotlong )

8 – کاچاز نک (Qacha's Nek )

9 – کوتینگ (Quthing )

10 – تابا تسگا (Thaba-Tseka )

منبع: سایت تحلیلی خبری عصر ایران

 

جمعیت

جمعیت لسوتو در سال 2009 حدود دومیلیون نفر بود. 25درصد این جمعیت، شهرنشین و 75درصد، روستانشین هستند؛ البته پیش‌بینی می‌شود که جمعیت شهری 5/3درصد رشد سالانه داشته باشد. میزان رشد سالانه جمعیت در سال 2012، معادل 33/0درصد گزارش شده‌است. تراکم جمعیت در ارتفاعات، کمتر و در زمین‌های پست غربی، بیشتر است. در سال 2011 در حدود10/61درصد از جمعیت این کشور در گروه سنی 15تا64 سال قرار دارد و جمعیت جوان این کشور 8/34درصد کل است. بر اساس آمار سال 2003، از کل جمعیت لسوتو حدود 8/84درصد از مردم باسواد هستند.

 

نژاد

7/99 درصد از مردم این کشور سوتو هستند و 3/0درصد باقیمانده هم، اروپایی، آسیایی و دیگر نژادها هستند.

 

پرچم

اولین پرچم لسوتو در 4اکتبر1966، روز استقلال کامل لسوتو از بریتانیا رسمیت یافت. این پرچم تا سال 1987استفاده می‌شد و از سه نوار افقی سبز، قرمز و آبی(از چپ به راست) تشکیل شده بود که در زمینه آبی رنگ(که از دو نوار دیگر پهن‌تر بود) آن، یک موکوروتلو سفید قرار داشت. پرچم بعدی لسوتو از سال 1987تا2006 استفاده شد. در پایین و سمت راست این پرچم، مثلثی سبزرنگ و در بالای این مثلث، خطی آبی قرار داشت. در زمینه سفیدرنگ آن، یک سپر قهوه‌ای به‌همراه یک آسیگای(Assegai)(نیزه) و یک کنوبکیریی(Knobkierie) (گرز) دیده می‌شد.

پرچم فعلی این کشور برای اولین بار در چهارم اکتبر 2006 به رسمیت شناخته شد و نسبت 2 به 3 دارد. این پرچم، سه خط افقی آبی، سفید و قرمز(به‌ترتیب، از بالا به پایین) دارد. در مرکز آن هم یک موکوروتلو(Mokorotlo) (یک کلاه بوسوتویی) سیاه است. سیاهی این کلاه، بیانگر نژاد سیاه‌پوست این کشور است. این پرچم در چهلمین سالگرد استقلال این کشور معرفی شد  که بیانگر صلح‌طلبی کشور لسو‌‌تو است.

 

زبان و خط

زبان اصلی و اول و زبان اداری این کشور، سیسوتو است. مردم بوسوتو(Bosotho)، لسوتو و بخش‌هایی از آفریقای‌جنوبی به این زبان صحبت می‌کنند. سیسوتو، یکی از اولین زبان‌های آفریقایی است که ادبیاتی غنی دارد. زبان انگلیسی هم از سال 1868 که لسوتو در کنترل بریتانیا قرار داشت، وارد این کشور شده‌است. به‌همین‌دلیل انگلیسی، زبان رسمی و اداری کشور است. خط آنها نیز لاتین است.  علاوه‌بر این، عده‌ای از مردم این کشور نیز به زبان‌های زولا(Zulu) و کوسا(Xhosa) صحبت می‌کنند.

 

مذهب

80 درصد مردم لسوتو، مسیحی و 20درصد دیگر، پیرو دین‌های بومی و سنتی هستند. مردم لسوتو افرادی معتقدند و بسیار تحت تاثیر عقیده‌ها و رسم‌های سنتی آفریقا قرار دارند.

 

فرهنگ و آداب و رسوم

مردم لسوتو بسیار سخت‌کوش و تحت تاثیر فرهنگ آفریقا هستند. آنها مردمانی مهمان‌دوست و مهربان هستند. سرود ملی مردم لسوتو(Lesotho Fatse La Bonta’ta Rona) بوده که به‌معنی «لسوتو کشور پدرانمان» است. زنان لسوتو از نظر قانونی جایگاه رفیعی ندارند و نمی‌توانند بدون اجازه پدر یا همسر پاسپورت تهیه کنند. آنها اگر فرزند ذکور نداشته باشند، از همسرانشان ارث نمی‌برند. همچنین، نمی‌توانند وام دریافت کنند، خرید و فروش کنند یا شغل و ملکی را مدیریت کنند. حتی نمی‌توانند قراردادی را امضا کنند. در این کشور هم مانند اغلب کشورهای آفریقایی، مردان جایگاه ویژه‌ای دارند. آنها رهبر خانواده هستند.

 

مناسبت‌ها و رویدادها

تعطیلی‌های معمول لسوتو مانند آفریقای‌جنوبی است؛ بنابراین در زیر، فقط تعطیلی‌های ویژه ‌این کشور ذکر می‌شود.

11مارس، روز موشویشوی(Moshoeshoe

موشویشوی در تاریخ 11مارس1870 در بخش شمالی این کشور متولد شده‌است و هرساله، ‌این روز را به‌یاد وی گرامی می‌دارند.

25 مه، روز آزادی آفریقا، روز قهرمانان

17 جولای، سالگرد تولد شاه

4 اکتبر، روز استقلال

26 دسامبر، روز حسن نیت(Day of Goodwill)

 

خوراک

عمده غذاهای این کشور شامل نان، سیب‌زمینی و برنج است،  همچنین در این کشور، غذایی به نام پاپا(Papa) پخته می‌شود که نوعی سس غلیظ از ذرت جوشانده، نخودفرنگی، سبزی‌ها و سبزی خرد شده‌است. لوبیا، کلم و کدوتنبل در این کشور به‌وفور مصرف می‌شود.

از غذاهای افراد بومی می‌توان به گوشت گوسفند، مرغ و تخم‌مرغ اشاره کرد، همچنین در مکان‌های نزدیک به رودخانه‌ها، ماهی‌های آب شیرین هم ازجمله غذاهای اصلی مردم است. یکی از خوراک‌های محبوب افراد بومی، یک نوع کیک سرخ‌شده به نام فراید کیک(Fried Cake) است. میوه‌هایی مانند: سیب، زردآلو، هلو، گلابی ازجمله میوه‌هایی هستند که در دسرهایشان به‌کار می‌رود.

 

پوشاک

شاید بتوان گفت که خاص‌ترین لباس مردم لسوتو، پتوی قبیله‌‌ای‌شان است. این پتوها، الگوها و رنگ‌هایی خاص دارد و یکی از سوغاتی‌های جالب این کشور است. امروزه طرح‌ها و شکل‌های بسیار زیبا و متنوعی از آن ارائه می‌شود. این پتوها سمبلیک هستند؛ به‌عنوان مثال، وقتی پسر بچه‌ای به سنی می‌رسد که باید ختنه بشود، نوع خاصی از پتو به نام موهولوبلا(Moholobela) را به تن می‌کند. پس از این مراسم، پتوی دیگری به نام لیخوکولو(Lekhokolo) می‌پوشد که دلالت بر بلوغ آن پسر دارد.

یکی دیگر از پتوهای سمبلیک در این کشور، پتوی موتلوتلیهی(Motlotlehi) است که هر مرد در هنگام ازدواج، آن را به تن می‌کند.  پتویی نیز به نام سیروپ(Serope) وجود دارد که مرد پس از تولد اولین فرزندش، به همسرش اهدا می‌کند. علاوه‌بر این، در مراسم خاص، مانند روز استقلال، مردان پتوهای خاصی را به تن می‌کنند.

کلاه‌ این مردم، مو‌کوروتلو(Mokorotlo) نامیده می‌شود. این کلاه بخشی از لباس سنتی مردم لسوتو است. اهمیت این کلاه تا حدی است که تصویر آن در پرچم این کشور هم آورده شده‌است

 

ادبیات

تعداد محدودی از ادبیات لسوتو به زبان‌های دیگر نوشته شده‌است. در بین این آثار، شاید مشخص‌ترین آنها، کتاب چاکا(Chaka) باشد. این کتاب به قلم توماس موفولو(Thomas Mofolo) (1876تا1948) نوشته شده‌است و تاکنون دو بار به زبان انگلیسی ترجمه شده. این اثر، یکی از دوازده اثر برتر ادبیات آفریقا در قرن بیستم نام گرفته‌است. کتابخانه ملی لسوتو به افتخار این نویسنده، کتابخانه توماس موفولو نامیده می‌شود.

آتویل سایدویل موپیلی پاولوس(Atwell Sidwell Mopeli-Paulus)(1913تا1960)

آتویل یکی از نویسندگان لسوتوست که بیشتر عمر خود را در آفریقای‌جنوبی گذراند. آثار وی به زبان انگلیسی و سیسوتو نوشته شده‌است. مهم‌ترین آثار وی عبارتند از: سفر برای یادگیری(To Travel is To Learn)(1945)؛ ماه‌پسری با پتو(Blanket Boy’s Moon) (1953) و رو به تاریکی(Turn to the Dark) (1956).

زاکی دولفین مانگویلا(Zakea Dolphin Mangoaela)(1883-1963)

این نویسنده آفریقایی در کشور لسوتو بزرگ شده و یکی از آثار این نویسنده، گرامر زبان سیسوتوست که در سال 1927 به چاپ رسید.

 

معماری

کوهستانی‌بودن این کشور بر روی ساختمان‌سازی آن تاثیر به‌سزایی گذاشته‌است. در سال‌های اخیر، خانه‌سازی سنتی این کشور تبدیل به خانه‌سازی مدرن شده و بناها و مصالح ساختمانی بهتری در ساخت آنها استفاده شده‌است. شاید بتوان گفت که ‌این کشور از نظر معماری، حرف خاصی برای گفتن ندارد. خانه، در این کشور به سه صورت است:

خانه‌های سنتی یا رونداول(Rondavel) که معمولاً دایره‌ای هستند و برای ساخت آنها از مصالح محلی استفاده می‌شود. قطر این خانه‌ها 5تا6متر است و سقفی چوبی(یا سنگی) آن را می‌پوشاند. تعداد پنجره‌های این ساختمان بسیار محدود است و معمولاً تنها یک در دارد.گروهی از خانه‌ها روستا را تشکیل می‌دهند و اغلب در سمت شمال‌شرقی کوه ساخته می‌شوند.

مسکن‌های اقتصادی جدیدکه خانه‌های آجری یک‌طبقه، سه یا دو اتاق هستند و در فضای حدود 20 تا 30 مترمربعی ساخته می‌شوند. این سبک خانه‌ها در حومه‌های شهرها ساخته می‌شوند.

خانه‌هایی نیز به سبک غربی و ساختمان‌های عمومی وجود دارد که تنها در شهرها دیده می‌شوند و مستحکم‌اند و با استفاده از مصالح مدرن ساخته می‌شوند.

 

موسیقی

موسیقی در زندگی مردم این کشور جایگاه خاصی دارد. از ابزارهای موسیقی سنتی این کشور می‌توان لکولولو(Lekolulo) را نام برد که نوعی فلوت است و پسران چوپان آن را می‌نوازند. ستولوتولو(Setolo-Tolo) نوع دیگری از ابزار موسیقی است که مردان با دهانشان می‌نوازند. تومو(Thomo) نیز ابزاری سیمی است که زنان می‌نوازند. موسیقی کر هم در کلیساها، شهرها و روستاها به گوش می‌رسد و از موسیقی‌های پرطرفدار است.

فامو(Famo)  یک نوع  ساز مخصوص این کشور است که با آکاردئون، درام و باس(Bass) و صدای مرد یا زن همراه است و اکنون به موسیقی محبوب لسوتو  تبدیل شده‌است

 

جشنواره فرهنگی و هنری موریجا(Morija Arts and Culture Festival)

این جشنواره که از سال 1999 آغاز شده، بزرگ‌ترین جشنواره موسیقی در کشور لسوتو است. این مراسم سالانه در روستای موریجا، یکی از مناطق اطراف شهر ماسرو برگزار می‌شود.

 

سینما

از 18تا20مارس2011، برای اولین بار جشنواره فیلم لسوتو در پایتخت این کشور برگزار شد. مردم لسوتو امید دارند که ‌این جشنواره که به فیلم‌هایی درباره حقوق بشر اختصاص دارد، هرساله برگزار شود.

 

تئاتر

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های تئاتر این کشور، پروژه‌ای است که از نوامبر2009 در این کشور آغاز شد. در این پروژه، از تئاتر به‌عنوان راهی برای ارتباط بین جوانان و صحبت درباره‌ ایدز استفاده شد. این تئاترها فضایی آرام را برای جوانان فراهم می‌کنند تا درباره مسائلی که ذهن جوانان را به خود مشغول کرده است، بحث کند. این کشور بیشترین میزان ایدز را دارد و دولت از راه‌های مختلف سعی دارد که مردم را در این زمینه آگاه کند.

 

رقص

رقص سنتی مردم لسوتو تابع جنسیت است. رقص موهیبو(Mohibo) و لیتولوبونیا(Litolobonya) ویژه زنان و رقص نتلیمو(Natlamo) و موهوبیلو(Mohobelo) مخصوص مردان است. در رقص موهیبو، زنان، دامن‌هایی سفید می‌پوشند که از ذرت ساخته شده‌است. در این رقص، آن‌ها روی زمین می‌نشینند و سر و شانه‌هایشان را شبیه یک جوجه حرکت می‌دهند! در لیتولوبونیا هم زنان لباس‌های سفید بر تن می‌کنند، با این تفاوت که ایستاده می‌رقصند.

 

هنرهای تجسمی

هنردر لسوتو، با زندگی روزمره آمیخته است؛ محصولاتی که با علف‌ها بافته می‌شوند؛ مانند: سبدها، کلاه‌ها و زیراندازها در تمام خانه‌های این کشور یافت می‌شوند. کلاه در فرهنگ لسوتو جایگاهی خاص دارد و با استفاده از مواد ساده و به شکل‌های متنوعی بافته می‌شود. مهره‌بافی نیز یکی از صنایع‌دستی است که زنان این کشور انجام می‌دهند. امروزه بیشتر وسایل دستی که در لسوتو به گردشگران فروخته می‌شود، هنر دستی خود لسوتو نیست.

 

آموزش و پژوهش

اصلی‌ترین دانشگاه‌ این کشور، دانشگاه ملی لسوتو(National University of Lesotho) است که در 34کیلومتری پایتخت این کشور قرار دارد و در سال 1945 بنا شده‌است. این دانشگاه، در ابتدا مرکز آموزش مسیحیان کاتولیک بود و در سال 1975 به دانشگاه تبدیل شد.

منبع: سایت گردشگری سفر پارسی

 

شهرهای لسوتو

پایتخت لسوتو، شهر ماسرو با ۲۲۷٬۸۸۰ نفر جمعیت می‌باشد. مساحت لسوتو ۳۰٬۳۵۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱٬۷۹۵٬۰۰۰ نفر است. از مهمترین شهرهای لسوتو می‌توان به تیاتیاننگ ۷۵٬۱۱۵ نفر، ماپوتسوئه ۳۶٬۲۰۰ نفر، هلوتسه ۲۳۰۰۰ نفر و مافتنگ ۳۶٬۰۰۰ هزار نفر اشاره کرد.

لسوتو سرزمینی مسطح و هموار با ۳۰۵۸۸ کیلومتر مربع مساحت است که در احاطه کامل جمهوری آفریقای جنوبی قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا بیش از ۱۰۰ متر است. این کشور به لحاظ توپوگرافی، به چهار منطقه: زمین‌های پست، کوهپایه، کوهستانی و دره رودخانه سنکو تقسیم می‌گردد.

سرزمین‌های پست، شامل یک کمربند باریک در کنار مرزهای غربی است که کمتر از ۱۸۰۰ متر ارتفاع دارند و وجه مشخصه آن، خاک‌های حاصلخیز ناشی از آتشفشان است؛ درحالی‌که بخش جنوبی دارای خاک‌های غیر حاصلخیز، شنزار و خاک رس است. منطقه کوهپایه‌ای، شامل مناطقی است که بین ۱۸۰۰ تا ۲۰۰۰ متر از سطح دریا، ارتفاع دارند. خاک این مناطق بسیار حاصلخیز است و بهره‌وری کشاورزی آن بالاست.

منطقه کوهستانی، دارای صخره‌های ناهموار و دره‌های عمیق است که زندگی انسان‌ها در آن را بسیار دشوار نموده‌است. این منطقه، اصلی‌ترین منطقه برای تأمین علوفه و چرای دام‌ها می‌باشد. آخرین منطقه، یعنی دره رودخانه سنکو، باریکه‌ای است در ساحل رودخانه سنکو که در عمق کوه‌های مالوتی رخنه کرده‌است. خاک این منطقه از بسیار غنی تا بسیار فقیر، متغیر است.

منطقه شرق کشور را صخره‌های ناهموار و رشته کوه‌های مالوتی پوشانده است؛ از این‌رو داری جمعیت کم و پراکنده می‌باشد و به دلیل شباهت زیاد طبیعت کوهستانی با کشور سوئیس، آن را «سوئیس آفریقای جنوبی» نیز نامیده‌اند.

 

منبع: دایرکتوری سایت های ایران

https://01iran.com