آشنایی با کشور نامیبیا

  • کد خبر: 2121
  • منبع خبر: پایگاه اطلاع رسانی شیعیان آفریقا

خلاصه نزدیک به ۲۰۰۰ سال پیش، نامیبیای فعلی زیستگاه قوم سان بود، پس از آن قوم هررو در سال ۱۶۰۰ میلادی به نامیبیا مهاجرت کردند. امروزه بیشتر نژاد کشور نامیبیا را قوم ‏اووامبو تشکیل می‌دهند که در سال ۱۸۰۰ میلادی به نامیبیا مهاجرت کردند.‏


آشنایی با کشور نامیبیا

 

نام: جمهوری نامبیا Republic of Namibia

مختصات: ۲۲°۳۴′۱۲″ جنوبی ۱۷°۵′۱″ شرقی

شعار ملی: «یک‌پارچگی، آزادی، دادگری»

سرود ملی: نامیبیا، سرزمین دلاوران

پایتخت (و بزرگترین شهر): ویندهوک

زبان رسمی: انگلیسی

نوع حکومت: جمهوری

مساحت: ۸۲۵٬۴۱۸ کیلومتر مربع (۳۴ام)

واحد پول: دلار نامیبیا (NAD)

 

جغرافیا

نامیبیا با نام رسمی جمهوری نامیبیا (به انگلیسی: Republic of Namibia) کشوری در جنوب آفریقا است و در مرز غربی آن اقیانوس اطلس قرار دارد. این کشور از شمال با آنگولا و زامبیا، از شرق با بوتسوانا و از جنوب با افریقای جنوبی هم مرز است، همچنین از سمت شرق مرز کمی به طول کمتر از ٢٠٠متر با زیمبابوه دارد. پایتخت نامیبیا، شهر ویندهوک می‌باشد.

کشور نامیبیا ۱۴ استان دارد که به ۱۲۱ شهرستان تقسیم شده‌اند.

از مهمترین شهرهای نامیبیا می‌توان به والویس بی۶۵٫۰۰۰ نفر، سواکوپموند ۳۵٬۰۰۰ نفر، رهوبوت۲۱٬۳۷۸ نفر و روندو ۱۹٬۰۰۰ نفر اشاره کرد.

از دیدگاه اقلیمی، این کشور دارای آب و هوایی خشک و گرمسیری می‌باشد، نامیبیا میان بیابان کالاهاری در شرق و بیابان نامیب در غرب واقع شده و کم‌باران‌ترین کشور در آفریقای سیاه به‌شمار می‌آید. بیابان نامیب در امتداد ساحل اقیانوس اطلس کشیده شده‌است و بر اثر جریان‌های آب سرد اقیانوسی ایجاد شده‌است. نامیبیا پس از مغولستان دومین کشور در جهان با کم‌ترین تراکم جمعیتی است.

این کشور عضو سازمان ملل متحد، اتحادیه آفریقا و همچنین اتحادیه کشورهای همسود است. زبان رسمی این کشور انگلیسی و جمعیت آن ۲٫۱ میلیون نفر است. واحد پول این کشور دلار نامیبیا است. ۸۵ درصد مردم این کشور مسیحی هستند و ۱۵ درصد بقیه پیرو ادیان بومی منطقه‌اند.

سازمان ملل متحد بدلیل وجود بیابان نامیب در این ناحیه و وجود قبیله ناما، کشور مزبور را نامیبیا نامید که در افریقای جنوب غربی قرار دارد. وسعت آن 823144 کیلومتر مربع است و صحرای کالاهاری و بیابان نامیب بخش عظیمی از این کشور را فرا می گیرد. از قرن نوزدهم این سرزمین با عنوان افریقای جنوب غربی آلمان به عنوان مستعمره آلمان قلمداد گردید. در سال 1945م از سوی سازمان ملل، قیمومیت نامیبیا به افریقای جنوبی واگذار شد اما در سال 1966م این قیمومیت را پایان یافته اعلام کرد و به افریقای جنوبی دستور داد که مردم را در اداره حکومت خود آزاد بگذارد. ولی تا سال 1989 میلادی افریقای جنوبی از واگذاری حکومت به مردم محروم و مظلوم و رنج دیده این سرزمین خشک خودداری نمود و مصوبات سازمان ملل را قبول نکرد.

بخش اعظم منطقه نامبیای امروزی از سال ۱۸۸۴ تا پایان جنگ جهانی یکم مستعمره آلمان بود، سپس از آن تحت کنترل آفریقای جنوبی درآمد و پس از جنگ مرزی جنوب آفریقا در ٢١ مارس ١٩٩١ استقلال خود را به دست آورد.

نامیبیا نظام پارلمانی چندحزبی دارد و یک دموکراسی باثبات است. کشاورزی، دامداری، گردشگری، و معادن پایه‌های اقتصادی کشور را تشکیل می‌دهند. مهم‌ترین مواد در بخش معدنی نامبیا الماس، اورانیوم، طلا، نقره، و فلزات پایه هستند.

 

تاریخ

نزدیک به ۲۰۰۰ سال پیش، نامیبیای فعلی زیستگاه قوم سان بود، پس از آن قوم هررو که به زبان بانتو تکلم می‌کردند در سال ۱۶۰۰ میلادی به نامیبیا مهاجرت کردند. امروزه بیشتر نژاد کشور نامیبیا را قوم اووامبو تشکیل می‌دهند که در سال ۱۸۰۰ میلادی به نامیبیا مهاجرت کردند.

در اواخر قرن ۱۵ میلادی، دریانورد پرتغالی، بارتولومو دیاز اولین اروپایی ای که از نامیبیا دیدن کرد لقب گرفت. کشور نامیبیا پیش از این آفریقای جنوب غربی نام داشت. این منطقه در سال ۱۸۸۴ به مستعمره آلمان تبدیل شد، بین سالهای ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸ نیروهای آلمانی دهها هزار تن از قبیله هررو را قتل‌عام کردند، آن‌ها به این دلیل کشته شدند که علیه استعمار آلمان قیام کرده بودند.

در سال ۱۹۱۵ و درگیر بودن آلمان در جنگ جهانی اول، آفریقای جنوبی از فرصت استفاده کرد و نامیبیا را تحت تسلط خود در آورد. در سال ۱۹۲۱ میلادی، نامیبیا به عنوان منطقه تحت قیومیت اتحادیه ملل به آفریقای جنوبی واگذار شد. به محض انحلال اتحادیه ملل در سال ۱۹۴۶ میلادی، آفریقای جنوبی از پذیرفتن استرداد نامیبیا به سازمان ملل و پس دادن نامیبیا که توسط اتحادیه ملل به ودیعه به این کشور سپرده شده بود، سر باز زد.

گروه جدایی طلب مارکسیست سیاه، تحت عنوان سازمان خلق آفریقای جنوب غربی که به اختصار سواپو (SWAPO) خوانده می‌شد، در سال ۱۹۶۰ تشکیل شد، هدف این گروه کوچک مقیاس شورشی، کمک به دستیابی این کشور به استقلال بود. در سال ۱۹۶۶ سازمان ملل بار دیگر به آفریقای جنوبی هشدار داد که از این منطقه صرفنظر کند، اما باز هم آفریقای جنوبی زیر بار نرفت.

در سال ۱۹۷۴ و بنا به قطعنامه سازمان ملل متحد مبنی بر الزام انتقال قدرت نامیبیا از طرف آفریقای جنوبی به سازمان ملل تأکید کرد. نخست وزیر وقت آفریقای جنوبی، بالتازار ورستر این قطعنامه را رد کرد، ورستر اعلام کرد دولتش آماده مذاکره برای استقلال نامیبیا است ولی نه با سواپو. چندی بعد سازمان ملل سواپو را به عنوان نماینده مشروع مردم نامیبیا به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۸۵ و بعد از براندازی دولت و برچیده شدن نظام آپارتاید و چندنژادی شدن کشور، در آفریقای جنوبی و نصب دولت جدید در این کشور، عاقبت در سال ۱۹۸۸، آفریقای جنوبی با طرح استقلال نامیبیا موافقت کرد.

برای مبارزه با تهاجم افریقای جنوبی از سوی مردم نامیبیا قیامها و اعتراضاتی صورت گرفت که در سال 1958م به تاسیس سازمان خلق افریقای جنوب غربی (سواپو) منجر شد، رهبران این جنبش در آغاز به صورت تبعید در تانزانیا به سر می بردند که در آنجا تحت تاثیر مسلمانان ضمن فراگیری تعلیمات مذهبی، با روشهای مبارزه بهتر و بیشتر آشنا شدند. رهبری این جنبش را «سام نجوما» به عهده داشت در سال 1974م سواپو از طرف مجامع رسمی و بین المللی به عنوان نماینده قانونی مردم نامیبیا به رسمیت شناخته شد و در نتیجه سایر گروهها بدان پیوسته و بر علیه سیاست افریقای جنوبی دست به پیکار همه جانبه زدند. سازمان وحدت اسلامی افریقا نیز آن را در سال 1964م به رسمیت شناخته بود.

با مبارزات مسحلانه و عملیات پارتیزانی مداوم و مستمر نیروهای سواپو، سرانجام در سال 1989م دولت نژادپرست افریقای جنوبی تسلیم حق قانونی مردم شد و این کشور آزادی را در آغوش کشید.

 

سیاست

در نامیبیا رئیس جمهور، رئیس حکومت و رئیس دولت است و قدرت اجرایی در کشور را در دست دارد. او با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله تعیین می‌شود. نخست وزیر را رئیس جمهور تعیین می‌کند اما نماینده پیشنهادی رئیس جمهور باید بتواند از مجلس نامیبیا هم رای اعتماد بگیرد.

قوه قانونگذاری در نامیبیا از دو بخش تشکیل شده است. یکی شورای ملی که 26 کرسی دارد و دیگری مجلس ملی که 72 کرسی دارد و نمایندگان آن برای دوره‌ای هفت ساله انتخاب می‌شوند.

تینتن‌پالاست (کاخ مرکب) ساختمان مرکزی دولت نامیبیا است.

قانون اساسی کشور در فوریه سال ۱۹۹۰ تصویب گردید. نظام پارلمانی کشور به صورت دو مجلسی اداره می‌شود و نظام حقوقی آن رومی هلندی است. رئیس دولت، رئیس جمهور بوده و رئیس حکومت نخست‌وزیر (ناهاس آنگولا) می‌باشد.

سازمان خلق آفریقای جنوب غربی (سواپو) که در سال ۱۹۶۰ میلادی به عنوان جنبشی آزادی بخش تشکیل شده‌است، از زمان استقلال کشور نامیبیا در ۲۱ مارس سال ۱۹۹۰میلادی، تاکنون حزب حاکم در این کشور شمرده می‌شود.

رهبر سواپو، سم نوجوما در ۲۱ مارس ۱۹۹۰ به عنوان رئیس جمهور نامیبیا انتخاب شد. اولین نخست وزیر نامیبیا پس از استقلال این کشور، هاگه گینگوب بود که از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲ میلادی در این منصب بوده ‌است.

 

اقتصاد

واحد پول نامیبیا، دلار با واحد جزء (سنت) نام دارد.

محصولات صادراتی این کشور شامل الماس، مس، طلا، روی، سرب، اورانیوم، احشام، ماهی و پوست گوسفند است. محصولات وارداتی آن شامل مواد غذایی، محصولات پتروشیمی و سوخت، ماشین‌آلات و تجهیزات و مواد شیمیایی است.

اقتصاد کشور به صادرات مواد معدنی به ویژه الماس وابسته است این کشور پنجمین تولیدکننده اورانیوم در دنیا می‌باشد. نرخ بیکاری ۳۵٪، جمعیت زیر خط فقر ۵۰٪ و نرخ تورم ۷/۲٪ می‌باشد. اقتصاد این کشور نیز بصورت بسیار نزدیک به اقتصاد آفریقای جنوبی گره خورده و پول آفریقای جنوبی در این کشور به‌راحتی پذیرفته می‌شود.

 

مردم

نژاد ۸۷ ٪ مردم نامیبیا، سیاه‌پوست (شامل: ۵۰ ٪ قبیله اووامبو، ۹ ٪ قبیله کاوانگوس، همچنین ۷ ٪ هررو، ۷ ٪ دامارا، ۵ ٪ ناما، ۴ ٪ کاپریوین، ۳ ٪ بوشمن، ۲ ٪ باستر و کمتر از ۱ ٪ نیز تسوانا) بقیه نیز، ۶ ٪ سفید و ۷ ٪ نیز دورگه هستند. رشد سالانه جمعیت این کشور ۳/۲ درصد است.

دین ۸۰ تا ۹۰ درصد مردم این کشور مسیحیت است و بقیه پیرو ادیان بومی هستند. از میان مسیحیان نامیبیا، دست‌کم ۵۰ درصد لوتری هستند. کلیسای کاتولیک، متدیسم، انگلیکان، و کلیسای اصلاحی هلندی نیز پیروانی در نامیبیا دارند.

زبان انگلیسی زبان رسمی نامیبیا است، زبان‌های آفریکانس، آلمانی و بانتو نیز رایج است. تا سال ۱۹۹۰ زبان‌های آلمانی و آفریکانس نیز رسمیت داشتند. حزب حاکم کشور یعنی سواپو، از سال‌ها پیش از استقلال نامیبیا تصمیم گرفته بود تا این کشور را پس از استقلال یک‌زبانه کند و این سیاست برای تمایز با سیاست رایج در کشور آفریقای جنوبی اتخاذ شده زیرا در آفریقای جنوبی تمامی یازده زبان اصلی کشور رسمیت دارند.

زبان اول نیمی از مردم نامیبیا زبان اوشیوامبو است اما زبان میانجی که در سراسر کشور رواج دارد زبان آفریکانس است. امروزه در میان نسل جوان، زبان انگلیسی به سرعت در حال تبدیل شدن به زبان اصلی است.

 

منابع:

ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد

همشهری آنلاین

سرزمین اسلام (شناخت اجمالی کشورها و نواحی مسلمان نشین جهان)/ گلی زواره، غلامرضا.